Του Παναγιώτη Ήφαιστου
Οι Τουρκικές απειλές είναι από καιρό καθημερινές και είναι ανιαρό και κουραστικό να σχολιάζονται η κάθε μια ξεχωριστά.
Η ουσία είναι ότι:
1) Παρά την επικύρωση της Συνθήκης για το δίκαιο της θάλασσας από την Ελληνική Βουλή το 1995 έκτοτε δεν υπήρξε κυβερνητική απόφαση και προεδρικό διάταγμα.
2) Όχι μόνο η Τουρκία αμφισβητεί μια τέτοια εφαρμογή των προνοιών του διεθνούς δικαίου που θα διπλασιάσει περίπου την Ελληνική Επικράτεια αλλά επιπλέον αμφισβητεί και τα ισχύοντα σύνορα στην ξηρά και στην θάλασσα. Πέραν των διόλου αμελητέων «συνόρων της καρδιάς» του Ερντογάν, αμφισβητούνται ευθέως και οι Συνθήκες.
3) Για να θυμηθούμε την Τσιλέρ, δεν είμαστε σίγουροι αν η Τουρκία αμφισβητεί την Ελληνική κυριαρχία σε μερικές δεκάδες ή 200 νησιά, νησίδες και βραχονησίδες.
4) Στην Θράκη όπως υπαινίχθηκε ο Αχμέτ Νταβούτογλου στο βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος» ευκαιρίας δοθείσης η Άγκυρα θέλει να ακολουθήσει τις ίδιες πρακτικές όπως στην Κύπρο.
5) Οι προκλήσεις χαμηλής έντασης στον αέρα και στην θάλασσα κάθε χρόνο είναι εκατοντάδες ενώ μετά την κρίση των Ιμίων οι αναθεωρητικές απειλές πληθαίνουν.
6) Στην Κύπρο αντί αποκατάστασης της διεθνούς νομιμότητας συρθήκαμε σε κατευναστικές υποχωρήσεις που αν οριστικοποιηθούν καθιστούν την Μεγαλόνησο μια γιγαντιαία Αχίλλειο Πτέρνα: Εάν το νησί βρεθεί υπό Τουρκική επικυριαρχία οι εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες της Κύπρου θα είναι στρατηγικοί όμηροι της Τουρκίας.
7) Συγκυριαρχία της Τουρκίας στην Κύπρο σημαίνει πολλά. Με δεδομένες τις αναθεωρητικές αξιώσεις συμπεριλαμβανομένων και των θαλάσσιων συνόρων του συμπλέγματος του Καστελορίζου, οι θαλάσσιες οριοθετήσεις του «τουρκοκυπριακού συνιστώντος κράτους» θα φτάσουν μέχρι το κέντρο του Αιγαίου (υπάρχουν και σχετικού τουρκικοί χάρτες).
Τρεις ακόμη επισημάνσεις:
Πρώτον, η κατευναστική προσέγγιση εδώ και δεκαετίες στην Ελλάδα και στην Κύπρο αποθράσυνε την Άγκυρα η οποία παραμονεύει για νέα τετελεσμένα και έτσι θα πρέπει να ερμηνευτούν οι συχνές απειλητικές δηλώσεις.
Δεύτερον, εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων μια κρίση που θα μας βρει να κοιμόμαστε τον ύπνο τον αξύπνητο θα οδηγήσει τον λιγότερο ισχυρό στην Κλίνη του Προκρούστη.
Τρίτον, η Ελλάδα χρειάζεται στρατηγική αλλά κανένα κράτος δεν μπορεί να έχει εθνική στρατηγική όταν η εθνική ανεξαρτησία και η κοινωνία βρίσκονται σε κατάσταση καταστολής.
