Του Θόδωρου Δραγκιώτη, Πολιτικός μηχανικός πρώην γ.γρ. ΤΕΕ πρώην πρόεδρος ΔΣ του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας
Η αυθαίρετη δόμηση, κατά μεγάλο ποσοστό, καλύπτει ανάγκες των μικρομεσαίων Ελλήνων. Η χλιαρή αντιμετώπιση του ζητήματος επί πολλά χρόνια, δε βοηθούσε στην αποτροπή – ούτε καν στην ανάσχεση του φαινομένου. Έτσι, το πρόβλημα γιγαντώθηκε.
Πριν κατορθώσουμε να λύσουμε το θέμα (αν υποθέσουμε ότι αυτό είναι εφικτό), πρέπει να προσπαθήσουμε να το διαχειριστούμε.
Όποια κι αν είναι η τελική προσέγγιση, πρέπει να τραβήξουμε μια νυστεριά.
Ας πούμε ότι από σήμερα και μετά κάθε νέο αυθαίρετο κατεδαφίζεται τάχιστα και άνευ ετέρου τινός. Η τεχνολογία προσφέρει φτηνές λύσεις για την αναγκαία επισκόπηση (βλέπε drones).
Επίσης υπάρχουν χρήματα, και συγκεκριμένα τα ποσά που έχουν συγκεντρωθεί από τα πρόστιμα διατήρησης των de facto νομιμοποιημένων αυθαιρέτων. Θυμίζω ότι τα ποσά αυτά δεν προβλεπόταν να διατεθούν για εκλογικούς σκοπούς, όπως είναι πασιφανές ότι πάει να γίνει, αλλά για παρεμβάσεις στις περιοχές των αυθαιρέτων.
Λείπει λοιπόν μόνο η αναγκαία πολιτική τόλμη και η ψήφιση νομοθεσίας καθαρής, έντιμης και σαφούς, χωρίς πορτοπαράθυρα για τα πελατάκια.
Το μέρος αυτό είναι το εύκολο, κι ας πονάει πολιτικά.
Το δυσκολότερο είναι το επόμενο βήμα, δηλαδή η προσπάθεια να κάνουμε τους αυθαιρετομαχαλάδες στοιχειωδώς ασφαλείς για τους οικιστές.
Εντάξει, αμαρτάνει όποιος χτίζει αυθαίρετο, αλλά του αξίζει η ποινή του θανάτου, που του επιβάλλει μια ανίκανη, ανάλγητη και αδιάφορη σε ό,τι δεν προσκομίζει ψηφαλάκια, εξουσία ;
Πως όμως θα μπορούσε να οργανωθεί κάτι τέτοιο με αποτελεσματικό τρόπο;
Στο παρόν συνοπτικό κείμενο (ίσως επανέλθουμε πιο αναλυτικά στο μέλλον) μπορεί να γίνει μόνο μια ακροθιγής περιγραφή μερικών βημάτων.
(1) Κατ αρχάς, χρειάζεται ανάθεση του συγκεκριμένου καθήκοντος σε μια και μόνο αρχή, που θα φέρει την ευθύνη του επιτελικού σχεδιασμού, ως κατάλληλο φορέα, θεωρώ τη γ.γρ. Πολιτικής Προστασίας, όχι βέβαια με τη σημερινή της μορφή (δε θα ήθελα να προσβάλω τόσο σκαιά τη μνήμη της εκατόμβης των θυμάτων της τελευταίας πυρκαγιάς).
(2) Άμεση σύνταξη χάρτας κινδύνων για κάθε αντίστοιχη περιοχή.
(3) Σύνταξη πινάκων με απαραίτητες εργασίες και κατάταξή τους σε άμεσες, μεσο- και μακροπρόθεσμες.
(4) Δημοσιοποίηση των 2 & 3 στους φορείς των κατά περίπτωση γνωστών του αντικειμένου (πχ τοπική αυτοδιοίκηση, ΤΕΕ, πανεπιστημιακά ιδρύματα, δασολόγους πυροσβέστες , Τροχαία κλπ ), για λήψη παρατηρήσεων, υποδείξεων, επισήμανση τυχόν ατελειών.
(5) Αποφάσεις δεσμευτικού χαρακτήρα , με χρονοδιαγράμματα κοινοποιημένα στην κοινωνία, και καλού κακού και στην Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων.
Α propos, με τα θύματα της Μάνδρας, τι έγινε;
Θα δικαιωθούν ποτέ με την υλοποίηση του αναγκαίου έργου, από την υπεύθυνη περιφερειακή διοίκηση που όπως φαίνεται, ξέχασε και επαναπαύθηκε;
Δεν τολμώ βέβαια να ονειρευτώ και κολασμό των υπευθύνων – ρομαντικός είμαι, όχι ηλίθιος!
