Του Στράτου Χ. Γεωργουδή, Δρ. Φυσικής, Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών (ΣΙΕΛ)
Η ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής, όπως κάθε χρόνο, κλείνει τον ετήσιο κύκλο προσπάθειας, άγχους και αγωνίας για χιλιάδες εμπλεκόμενους μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς.
Διεκδικεί ωστόσο και το μονοπωλιακό ενδιαφέρον της κοινωνίας σε ένα θέμα που θα έπρεπε κατεξοχήν να λαμβάνει χώρα αθόρυβα. Από την εποχή των εξετάσεων – και πόσο δύσκολα είναι τα θέματα και αν είναι διαβαθμισμένης δυσκολίας ή όχι – μέχρι την ανακοίνωση των βάσεων, οπότε νάτοι πάλι οι «επαγγελματίες αναλυτές» να εξηγούν πόση είναι η διαφορά ανά σχολή, λες και πρόκειται για ένα θέμα που σχετίζεται με την επιβίωση του Έθνους!
Εντέχνως λοιπόν δημιουργείται ένα πέπλο, αρκετά πυκνό, το οποίο καλύπτει κάθε δυνατότητα όρασης των αληθινών προβλημάτων της Εκπαίδευσης. Ζητήματα που αφορούν την Παγκόσμια Εκπαιδευτική Κοινότητα αποσιωπούνται, δεν θίγονται καν.
Αναφέρομαι στο μείζον θέμα που θα μπορούσε να επιγράφεται:
«Σήμερα, στον 21ο αιώνα, που η ποσότητα αλλά και η ποιότητα της γνώσης έχει αυξηθεί πέρα από τα μέτρα του Ανθρώπου, τί και πώς πρέπει να διδάσκουμε στους νέους ανθρώπους; Έχει αξία να συζητούμε για μερικά κεφάλαια Λατινικών ή Φυσικής ή μήπως πρέπει να δούμε επιτέλους με ποιο μηχανισμό θα δείξουμε στα νέα παιδιά την αξία της μόρφωσης που οδηγεί στην γνώση και η οποία με την σειρά της οδηγεί σε νέες ανακαλύψεις;»
Και θα τολμήσουμε επιτέλους κάποτε να κάνουμε και το επόμενο βήμα; Να σκεφτούμε δηλαδή και να αποφασίσουμε τί ακριβώς θέλουμε από την Νεολαία μας; Θέλουμε έναν εξαντλητικό διετή Μαραθώνιο στις δύο τελευταίες τάξεις του Λυκείου, προκειμένου να επιτύχουν την πολυπόθητη είσοδό τους σε μία καλή Σχολή ή επιθυμούμε διακαώς και στοχεύουμε στην αποκάλυψη και ανάδειξη των προσόντων που κάθε μαθήτρια και κάθε μαθητής διαθέτει;
Επιδιώκοντας το πρώτο οδηγούμε τα παιδιά στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση εξουθενωμένα. Έχοντας εκγυμναστεί αποκλειστικά σε αποστήθιση τεχνικών αντιμετώπισης προτεινόμενων θεμάτων έχουμε κατορθώσει να αφαιρέσουμε από την μάθηση όλη την υγρασία της, δηλαδή την ουσία.
Αυτό το καταστροφικό αποτέλεσμα δεν διορθώνεται!
Αν ποτέ αποφασίσουμε να στοχεύσουμε στο δεύτερο, θα μπορέσουμε να αποδεχθούμε ότι η ευτυχία κάθε ανθρώπου δεν είναι ένας μονόδρομος που περνάει υποχρεωτικά από το Πανεπιστήμιο. Κάθε άνθρωπος έχει γεννηθεί με μία μορφή ευφυΐας, την οποία πρωτίστως το Εκπαιδευτικό Σύστημα οφείλει να εντοπίσει να αναδείξει και να καλλιεργήσει. Η συζήτηση είναι τεράστια, απαιτεί χρόνο αλλά κυρίως απαιτεί βούληση. Κάποιες άλλες χώρες έχουν ξεκινήσει εδώ και χρόνια, εμείς έχουμε ήδη καθυστερήσει. Οφείλουμε να αρχίσουμε ώστε να μπορέσουμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας αυτό που πρέπει. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να πούμε ότι οι σημερινοί μαθητές και αυριανοί πολίτες έχουν πιθανότητες να είναι ευτυχισμένοι.
