Του Γιώργου Καμίνη, δημάχρου Αθηναίων
Το νομοσχέδιο υπό την ηχηρή επωνυμία «Κλεισθένης 1», που κατατέθηκε στη Βουλή φιλοδοξεί, κατά τα λεγόμενα των εμπνευστών του, να εισαγάγει τομές στην τοπική αυτοδιοίκηση. Όμως κάθε αυθεντική μεταρρυθμιστική απόπειρα οφείλει να απαντά στα πραγματικά προβλήματα της τοπικής αυτοδιοίκησης, ή έστω να αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προόδου σε σχέση με την υπάρχουσα κατάσταση. Δυστυχώς, το νομοσχέδιο της κυβέρνησης έναν ουσιαστικό σκοπό έχει: Να εκβιάσει την παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ στην τοπική αυτοδιοίκηση, κυρίως μέσα από την καθιέρωση ενός αλλοπρόσαλλου εκλογικού συστήματος. Αλλού εισάγει απλή αναλογική για την ανάδειξη των δημοτικών και περιφερειακών συμβουλίων, αλλού πλειοψηφικό σύστημα. Αυτές οι παλινωδίες σε πολλούς δήμους θα δημιουργήσουν έναν γίγαντα με πήλινα πόδια, έναν δήμαρχο που θα χαίρει μεν ευρείας λαϊκής νομιμοποίησης, καθώς θα εκλέγεται με την απόλυτη πλειοψηφία, θα πρέπει όμως να διαχειριστεί την εξουσία του, συναλλασόμενος διαρκώς με ένα κατακερματισμένο δημοτικό συμβούλιο, αφού το νομοσχέδιο δεν προβλέπει καν ένα μίνιμουμ ποσοστό για την εκλογή ενός συνδυασμού. Σε αυτό το υπαρξιακό αδιέξοδο, δεν υπάρχει καμία λύτρωση. Το δημοτικό συμβούλιο θα παραμένει εσαεί, μέχρι τη λήξη της τετραετίας, χωρίς να μπορεί να διαλυθεί, όπως λ.χ. μπορεί να συμβεί με μια Βουλή που αδυνατεί να προσφέρει σταθερή κυβερνητική πλειοψηφία.
Αυτό που θα έπρεπε να γίνει μετά τον «Καλλικράτη» είναι καταρχάς μια αξιολόγηση των ρυθμίσεών του με πεδίο αναφοράς την εμπειρία της επταετούς εφαρμογής του. Την αξιολόγηση αυτή θα έπρεπε να την ακολουθήσει στη συνέχεια μια ριζική αποκέντρωση, σύμφωνα με τις αρχές της εγγύτητας και της επικουρικότητας. Αυτό αποτελεί κεκτημένο σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο. Σίγουρα πάντως στην ΕΕ. Εμείς, δυστυχώς, παραμένουμε ακόμη ένα άκρως συγκεντρωτικό και υδροκέφαλο κράτος.
Μια ριζική αποκέντρωση θα αποδώσει μόνον όταν συνοδευτεί και από μια ριζοσπαστική αλλαγή στη δημόσια διοίκηση εν γένει. Αλλαγή που έχει πια συγκεκριμένο όνομα: Αξιοκρατία, η οποία προϋποθέτει την αξιολόγηση. Αξιολόγηση των υπηρετούντων στο δημόσιο και αξιολόγηση των υπηρεσιακών μονάδων. Αποκέντρωση, αξιοκρατία, αξιολόγηση, αποτελεσματικότητα χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις. Αυτή θα ήταν μία αυθεντικά προοδευτική μεταρρύθμιση.
