Του Γιώργου Μαυρωτά, Βουλευτή Αττικής ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ, Γραμματέας Κοινοβουλευτικής Ομάδας
Τα τελευταία δραματικά γεγονότα στην Ανατολική Αττική έδειξαν ότι το κράτος δεν είναι ικανό να προστατεύσει τους πολίτες του, όσο ακραίες και αντίξοες και αν ήταν οι συνθήκες.
Ένα κράτος είναι τόσο καλό, όσο πιο αποτελεσματικό αποδεικνύεται σε ακραίες καταστάσεις. Και το δικό μας κράτος αποδείχθηκε αναποτελεσματικό. Οι διαχρονικές ευθύνες δεν έχουν να κάνουν μόνο με τον οικιστικό πληθωρισμό χωρίς σχέδιο, έχουν να κάνουν και με την απουσία ή μη εφαρμογή ενός αποτελεσματικού σχεδίου σε τόσο έκτακτες συνθήκες. Η Ελλάδα έχει μια κρατική μηχανή που λειτουργεί σωστά υπό κανονικές συνθήκες θερμοκρασίας, έντασης ανέμων, βροχόπτωσης κλπ. ενώ σε οτιδήποτε εκτός των κανονικών ορίων «βραχυκυκλώνει».
Φταίει η στελέχωση, φταίει ο σχεδιασμός και η αλληλοκάλυψη αρμοδιοτήτων, φταίνε οι πολιτικές κατευθύνσεις;
Αυτά θα τα δούμε το επόμενο διάστημα. Εκείνο όμως που εγώ θεωρώ τελείως αδικαιολόγητο είναι ότι η κυβέρνηση δίνει πολύ μεγαλύτερο βάρος στην επικοινωνία παρά στην ουσία. Ακόμα και στη διαχείριση τέτοιων καταστροφών. Καμία συγνώμη, καμία αυτοκριτική, καμία ανάληψη ευθύνης. Και μάλιστα αντί για λογοδοσία, λογοκρισία. Σκοτεινά σενάρια συνωμοσίας, ρίξιμο της ευθύνης αποκλειστικά στο παρελθόν (παράνομη δόμηση), στα ΜΜΕ και στα θύματα. Όπως μας έχει διδάξει η ιστορία, η συνωμοσιολογία είναι το καταφύγιο της ανικανότητας και της δειλίας μπροστά στην ανάληψη ευθύνης. Η κόλαση είναι οι άλλοι και αυτοί φταίνε για όλα.
Η επόμενη μέρα πρέπει να μας κάνει όλους να κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Με διάθεση αυτογνωσίας, χωρίς κομματική εκμετάλλευση και με υπευθυνότητα. Μια υπευθυνότητα που πρέπει να ομολογήσουμε ότι την έδειξε η αντιπολίτευση, τουλάχιστον οι ηγεσίες της. Και ο ΣΥΡΙΖΑ, πριν δυσανασχετήσει για την κριτική που του γίνεται, ας θυμηθεί πώς είχε αναγάγει τους θανάτους από μαγκάλια σε αιχμή της αντιπολιτευτικής του τακτικής.
Ο καταλογισμός ευθυνών δεν έχει τόσο τον χαρακτήρα της τιμωρίας, αλλά περισσότερο το να δούμε τι δεν πήγε καλά, για να το διορθώσουμε για την επόμενη φορά. Οι διαχρονικές ευθύνες ασφαλώς και δεν απαλλάσσουν από τις τωρινές, όπως και οι τωρινές δεν απαλλάσσουν από τις διαχρονικές που έρχονται στην επιφάνεια δυστυχώς μέσω τραγωδιών. Για να μην πάει λοιπόν χαμένη η θυσία 87 ανθρώπων στο βωμό της κρατικής ανεπάρκειας, ας βάλουμε το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων, χωρίς μικροκομματική διάθεση από την αντιπολίτευση αλλά και χωρίς επικοινωνιακές ταχυδακτυλουργίες από την πλευρά της κυβέρνησης.
