Σε μια αποτυχημένη απόπειρα να επιρρίψει το σύνολο των ευθυνών σε προηγούμενες κυβερνήσεις για τις πολεοδομικές αυθαιρεσίες που οδήγησαν, όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση, στην καταστροφή του οικισμού Μάτι Αττικής από τις πυρκαγιές υπέπεσε ο υπουργός Επικρατείας Χριστόφορος Βερναρδάκης.
Γιατί αποτυχημένη; Διότι με δεδομένο ότι το αυτί των πολιτών έχει σχεδόν συνηθίσει από την περασμένη Δευτέρα, που ξέσπασε η πυρκαγιά να ακούει από χείλη αρμοδίων ότι η ευθύνη της καταστροφής αφορά μόνο τις παλαιότερες κυβερνήσεις, εκείνος (σ.σ. Χριστόφορος Βερναρδάκης) κατάφερε να θέσει το θέμα σε μια άλλη διάσταση. «Να μην βάλλεται ένας άνθρωπος, ο οποίος είναι 44 ετών και έχει φορτωθεί όχι μόνο τις πολεοδομικές, χωροταξικές αδυναμίες της πολιτικής προστασίας, τις αδυναμίες πυρόσβεσης, αλλά και το οικονομικό έγκλημα που έχει συντελεστεί απέναντι στη χώρα, αλλά και το έγκλημα στο κοινωνικό κράτος» δήλωσε ο κ. Βερναρδάκης στο ραδιόφωνο του ΑΠΕ-ΜΠΕ.
Η υπερθέρμανση του πλανήτη και άλλα δαιμόνια
Η ευκολία με την οποία τα μέλη της υφιστάμενης κυβέρνησης δίνουν άλλοθι στον εαυτό τους, ιδιαίτερα σε στιγμές τραγικές όπως η παρούσα είναι τουλάχιστον συγκλονιστική. Η ηλικία του πρωθυπουργού μπορεί να αποτελεί δέλεαρ προεκλογικά, καθώς διακήρυσσε το νέο, το διαφορετικό και κυρίως το άφθαρτο. Όταν όμως το ίδιο πρόσωπο καλείται να αναλάβει τη διαχείριση μιας πρωτοφανούς κρίσης και το αποτέλεσμα είναι μέχρι στιγμής τα θύματα να μην έχουν καταμετρηθεί πλήρως, η ηλικία του αποτελεί άλλοθι. Η ηλικία του από εργαλείο προσέλκυσης ψηφοφόρων προεκλογικά, μετατρέπεται σε δικαιολογία για τα λάθη που σημειώθηκαν. Λάθη που κόστισαν τη ζωή σε πάνω από 90 ψυχές όμως.
«Είναι μικρός, μην τον χτυπάτε» είπε με άλλα λόγια ο Βερναρδάκης. Σε άλλη περίπτωση, εάν ήμουν ο Αλέξης Τσίπρας θα ζητούσα την παραίτησή του για προσωπικούς καθαρά λόγους. Πρόκειται για απέραντη προσβολή και την ύψιστη αμφισβήτηση των ικανοτήτων και κυρίως των δυνατοτήτων του σημερινού Πρωθυπουργού.
Η ανάληψη ευθύνης (ουσιαστικής και πρακτικής καθώς η έννοια της πολιτικής ευθύνης έχει καταστρατηγηθεί άνευ προηγουμένου) δεν αποτέλεσε ποτέ το ισχυρό χαρτί του Ελληνικού λαού. Αν όμως ο επικεφαλής αυτού του κράτους δεν μπορεί να δώσει το παράδειγμα, ποιος θα το κάνει; Αν μέχρι κι αυτός που βαρύνεται με το σύνολο των κρίσιμων αποφάσεων που πρέπει να ληφθούν σε χρόνο μηδέν και με τη στελέχωση των υπηρεσιών που διοικεί, κουνάει το δάχτυλο στους προκατόχους του, η ελπίδα για πρόοδο και βελτίωση των σημερινών δεδομένων αργοσβήνει.
Και ας έρθει περήφανα να μας πει ότι βγαίνουμε από τα μνημόνια. Υποψιάζομαι ότι και οι πιο καλοπροαίρετοι δεν θα τον ακούσουν.
