Η αναζήτηση προστάτη, μιας μορφής σωτήρα για τον Έλληνα αποτελεί έμφυτη ανάγκη που τον συνοδεύει καθ’ όλη τη διάρκεια της νεότερης ιστορίας του. Η εμπιστοσύνη στο ξένο, η οποία μετατρέπεται σε μια ιδιότυπη μορφή άκριτης λατρείας του αλλοδαπού στερεί τη δυνατότητα δημιουργίας, εντός συνόρων. Μπορεί το ανθρώπινο δυναμικό, που διαθέτει η χώρα να είναι έντονα καταρτισμένο και σημαντικά ευρηματικό, ωστόσο η έλλειψη εμπιστοσύνης στις δικές μας δυνάμεις μπορεί τελικά να αποβεί μοιραία. Και αυτό σε μια περίοδο που η δεκαετής πλέον κρίση έχει φέρει στα όρια της εξαθλίωσης το εγχώριο παραγωγικό δυναμικό αλλά και την επιχειρηματικότητα.
«Δεν υπάρχει η παραμικρή περίπτωση να ανακάμψει η Ελληνική οικονομία αν βασιστεί αποκλειστικά στις ξένες επενδύσεις» εξηγούν οι οικονομικά ισχυροί παρατηρητές του εξωτερικού. Εάν δεν ξεκινήσει η χώρα να παράγει κάτι από μόνης της, δεν πρόκειται να ανακάμψει η οικονομία της χώρας, σημειώνουν. Απαραίτητος βέβαια και ο ξένος δάκτυλος, αλλά δεν μπορεί η αναζήτηση της αναπτυξιακής οδού να βασίζεται σε χάρτες γραμμένους με λατινικούς χαρακτήρες. Η δημιουργία, η καλλιέργεια και η διατήρηση ενός κλίματος πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας αποτελούν στοιχεία κλειδιά για την ασφαλή έξοδο της χώρας από την μακρά περίοδο της κρίσης. Ακόμη και η τυπική έξοδος από την εποχή των μνημονίων δεν θα έχει κανέναν απολύτως αντίκτυπο εάν δεν συνοδευτεί από έντονα στοιχεία εξωστρέφειας της ελληνικής οικονομίας. Η εισαγωγή προϊόντων, ιδεών, αλλά και know how, δεν αρκεί εάν δεν υποστηρίζεται από σημαντικά ενισχυμένες εξαγωγές που θα στηρίξουν, πάνω σε γερά θεμέλια, την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας. Προϋπόθεση όμως για να μπορεί η ελληνική επιχειρηματικότητα να ξεκινήσει να «κοιτά προς τα έξω» είναι η διαμόρφωση υγειών συνθηκών (φορολογικών π.χ.) στήριξης και ανάπτυξης της επιχειρηματικής προσπάθειας εντός των συνόρων και όχι η δαιμονοποίησή της.
