Της Βούλας Πατουλίδου, Αντιπεριφερειάρχη Π.Ε. Θεσσαλονίκης
Φτωχαίνουν οι λέξεις. Είναι που ο πόνος διαδέχεται την θλίψη. Είναι η οργή που φτωχαίνουμε σα χώρα σ΄αυτό το χειρότερο καλοκαίρι μας. Υπάρχουν όμως οι παλιοί, οι αυθεντικοί που βοηθούν να βρούμε λόγια για να βγάλουμε έστω μια κραυγή. “Λυπάμαι τους ανθρώπους που ενώ μπήκαν στην καρδιά μου, ξεφτιλίστηκαν στα μάτια μου” είχε πει ο γλυκύτατος, τεράστιος δικός μας άνθρωπος, ο Θανάσης Βέγγος. Ανθρώπους που δεν πονάνε την Ελλάδα.
- Πόσα κρεματόρια ακόμα θα χαζεύουμε στην τηλεόραση για να μας κάνουν πιο “έμπειρους” στα σχόλιά μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;
- Πόσος πόνος ακόμη πρέπει να περισσέψει από τις καρδιές μας για να συνεννοηθούμε ότι κάναμε (κάνουμε) λάθη πολλά για να διορθωθούμε;
- Πόσες άραγε ανθρώπινες τραγωδίες πρέπει να ζήσουμε σε αυτήν την χώρα για να πάψουμε απλά να μοιρολογούμε;
Η μοιρολατρία είναι ήττα.
Πέρυσι ως Μητροπολιτική Αντιπεριφέρεια Θεσσαλονίκης, καθ΄υπόδειξη και παράκληση της Πυροσβεστικής, κάναμε μια τεράστια προσπάθεια για να καθαρίσουμε την αντιπυρική αστική περίμετρο από εύφλεκτες “βόμβες”. Απομακρύναμε πέντε χιλιάδες τόνους ογκώδη, μπάζα κι άλλα απορρίμματα (καρέκλες, καθρέπτες, στρώματα…) που πυροδοτούν κινδύνους πυρκαγιάς, από δήμους που αδυνατούσαν με δικά τους μέσα να το πράξουν, για να προλάβουμε αυτό που θα ερχόταν.
Το αναπάντεχο. Κατηγορήθηκα για υπέρβαση καθήκοντος και αναρμόδια για αυτή την παρέμβαση, με κίνδυνο να με στείλουν στον Εισαγγελέα. Εμένα και τους συνεργάτες μου.
Και όμως το κάναμε και χαρήκαμε πως “κάτι κάναμε”.
Και πάλι φέτος κάποιοι εξακολουθούν να πετάνε νέες “βόμβες” στα ίδια σημεία. Δε θα μας πτοήσει η εγκληματική τους βλακεία. Αυτό το παιχνίδι γάτας ποντικιού όμως δεν αρκεί. Γιατί οι καιροί αλλάζουν, γιατί η γη που μας φιλοξενεί άρχισε να στενάζει. Και μαζί της υποφέρουν οι άνθρωποι που τη σέβονται. Να πιεστούμε ώστε να δώσουμε όλοι εκείνο το μέτρο από το οικόπεδό μας, τον εγωισμό μας… για να γίνει ο δρόμος που θα μας βγάλει έξω από το Μάτι της συμφοράς.
Εγώ το έχω κάνει. Όχι γιατί με πίεσαν ή δε μπορούσα να κάνω αλλιώς ή γιατί είμαι ανώτερος άνθρωπος. Το έκανα γιατί στο χωριό που μεγάλωσα, από τους γονείς μου, τους γείτονές μου, τους δασκάλους μου, δεν έμαθα τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από το:
