Γράφει ο Δρ Αθανάσιος Ε. Δρούγος
Διεθνολόγος-Στρατηγικός Αναλυτής
Η Τουρκία έχει ήδη περάσει σε μία έντονη δίμηνη προεκλογική περίοδο με τον Ερντογάν να είναι(εκτός δραματικών και απρόβλεπτων εξελίξεων και γεγονότων) το φαβορί για επικράτηση σε προεδρικό επίπεδο την Κυριακή 24 Ιουνίου. Το αποτέλεσμα όμως των εκλογών θα κρίνει και τις όποιες μελλοντικές τάσεις και στρατηγικό σχεδιασμό της Άγκυρας σε ότι αφορά την παρουσία της στο διεθνές, Ευρωπαϊκό, Ευρωατλαντικό και Μεσανατολικό στερέωμα, όπου πραγματοποιούνται πολυδιάστατες-σαρωτικές αλλαγές και δημιουργούνται νέα δεδομένα σε ζητήματα διπλωματίας, άμυνας και ασφάλειας. Αν και δεν αναμένω αλλαγές στην στάση της Τουρκίας απέναντι μας, αναφορικά με την προκλητική συμπεριφορά της Άγκυρας σε Αιγαίο-Θράκη και Κύπρο, ένα είναι σίγουρο ότι ο Τούρκος πρόεδρος θα προσπαθήσει με σειρά μονομερών ενεργειών του να αλλάξει τα ισχύοντα μετά τις εκλογές. Όχι βέβαια με πόλεμο, αλλά μέσω μη-γραμμικών/υβριδικών ενεργειών, συμπεριλαμβανομένης πάντοτε και της περίπτωσης «θερμού επεισοδίου’.
Η Τουρκία παραμένει στο Ευρωατλαντικό στρατόπεδο, όμως έχει έντονα προβληματίσει τα τελευταία χρόνια εξ αιτίας της συμπεριφοράς του Ερντογάν, στο αν πραγματικά είναι δεμένη με τις ισχυρές και διαχρονικές αρχές του Ευρωατλαντισμού/ΝΑΤΟ, αφού έντονα «φλερτάρει’ με την Μόσχα (ειδικά στο μείζον θέμα των ζωνών επιρροής στην Συρία), αλλά και με ισχυρά ως και σκληροπυρηνικά Ισλαμικά δίκτυα και κράτη (πχ. το Ιράν). Κατά την προσωπική μου άποψη και παρά τα όσα λέγονται και γράφονται η Άγκυρα διατηρεί ισχυρούς στρατιωτικούς και διπλωματικούς δεσμούς με τις ΗΠΑ ως και με ορισμένα λίαν υπολογίσιμα κράτη της Ευρώπης. Παρά τις κατά καιρούς εμπρηστικές και έντονα επικριτικές δηλώσεις του Έρντογαν ως και άλλων παραγόντων της κυβέρνησης του (ιδιαίτερα μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016), κατά της Δύσης (λόγω Κουρδικού – καθεστώς Άσαντ – ζητημάτων τρομοκρατίας κ.α.), εν τούτοις δεν έχει προχωρήσει σε ενέργειες που θα προκαλούσαν οριστική ρήξη των σχέσεων με την Δύση και ειδικά με τις ΗΠΑ. Τουναντίον εμφανίζεται σίγουρος ότι θα προχωρήσουν κανονικά (παρά την μη-έκδοση του ιμάμη Γκιουλέν), όλα τα εξοπλιστικά προγράμματα με αιχμή την παράδοση των πρώτων αεροσκαφών 5ης γενιάς τύπου F-35 στα τέλη του 2018/αρχές 2019.
Όμως με διαφόρους «τρόπους» εκφράζει την δυσφορία τoυ απέναντι σε Δυτικά κέντρα προχωρώντας σε αποσταθεροποιητικού και καχύποπτου πλαισίου συμφωνίες συνεργασίας με την Μόσχα αναφορικά με στοχευμένα εξοπλιστικά προγράμματα, (πχ S-400) ως και με το ριζοσπαστικό Ιράν στην χαοτική Συρία, το όποιο ένας μεγάλος αριθμός Δυτικών κρατών ως και το Ισραήλ θεωρούν ως έντονα εχθρικό για τα Δυτικά και Αραβικά συμφέροντα.
Η όποια μελλοντική κατεύθυνση της Τουρκίας, δηλαδή αν θα παραμείνει προσκολλημένη στην Δύση ή τυχόν στραφεί προς άλλες δυνάμεις – κατά την προσωπική μου άποψη – θα κριθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό από το αποτέλεσμα των εκλογών του Ιουνίου. Βάσει αυτού του αποτελέσματος θα δοκιμαστούν οι διάφορες Ισλαμο-εθνικιστικές θέσεις του κυβερνώντος κόμματος AKP, η στάση των ΗΠΑ κυρίως απέναντι στα επεκτατικά συμφέροντα της Άγκυρας, που προωθεί νέο-Οθωμανικές θέσεις, καθώς και η όποια αντοχή των Ρωσο-Τουρκικών σχέσεων, σε συνδυασμό με τα καίρια και κρίσιμα εσωτερικά ζητήματα της χώρας. Αυτή την στιγμή χρονικά βρισκόμαστε σε πολύ κρίσιμο σταυροδρόμι, με την Άγκυρα να παζαρεύει πολλά… Προφανώς η Δύση δεν θέλει να την χάσει, αλλά για να αποφευχθεί κάτι τέτοιο, οι Τούρκοι απέναντι σε Ευρώπη και Αμερικανούς θα θέσουν εκβιαστικά διλήμματα… και ως εκ τούτου οι τωρινές λεπτεπίλεπτες «ισορροπίες» μετά τις προσεχείς εκλογές θα δοκιμαστούν πάρα πολύ. Βρισκόμαστε σε μία πολλή ρευστή περίοδο που η όποια επιλογή της Άγκυρας θα έχει πολυεπίπεδες επιπτώσεις σε όλα τα μήκη και πλάτη της ευρύτερης περιοχής, και φυσικά στα εθνικά μας θέματα.
