Του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη, βουλευτή Σύριζα
Η συμφωνία με την ΠΓΔΜ τερματίζει μια μακροχρόνια διαμάχη, που ανατρέχει στις αρχές του 20ου αιώνα, για την τύχη των εδαφών της υπό οθωμανική κατοχή Μακεδονίας. Μετά από δυο αιματηρούς παγκόσμιους πολέμους και εθνικές εκκαθαρίσεις χαράχτηκαν στα Βαλκάνια σύνορα χωρίς σεβασμό, εν πολλοίς, του δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού των εθνοτήτων. Στην ίδια περιοχή γράφηκε και ο τραγικός επίλογος του Εμφυλίου Πολέμου. Οι εκκρεμότητες έγιναν οξύτερες με τη διάλυση της ΕΣΣΔ και τη συνακόλουθη της Γιουγκοσλαβίας.
Εικοσιέξι χρόνια η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στρουθοκαμήλιζαν και παρέπεμπαν στις καλένδες ένα περίπλοκο διπλωματικό ζήτημα. Το χειρότερο, το μετέτρεψαν σε ιδεολογικό, δηλητηριάζοντας την ελληνική κοινωνία με μια ακατάσχετη εθνικιστική ρητορική. Έστρωσαν, έτσι, το έδαφος για να στηθούν πολιτικές και οικονομικές καριέρες αλλά και να φυτρώσουν τα «άνθη του κακού», όπως η Χ.Α.
Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνουν αυτά στον τόπο μας, για να θυμηθώ τον “Δηληγιαννισμό” ή τον Ε. Ροΐδη, που έγραφε το 1876: “Έκαστος τόπος έχει την πληγήν του, η Αγγλία την ομίχλην, η Αίγυπτος τα οφθαλμίας, η Βλαχία τας ακρίδας, και η Ελλάς τον πατριωτισμόν”.
Η σημερινή Κυβέρνηση κατάφερε, κατά διεθνή αναγνώριση, μια ιστορική συμφωνία, που βάζει φρένο σε ανιστόρητους αλυτρωτισμούς και αποτελεί ήττα του εθνικισμού ένθεν κακείθεν των συνόρων. Και κυρίως είναι βιώσιμη, διότι στηρίζεται στον αλληλοσεβασμό και απελευθερώνει τις δυνάμεις της ειρήνης, της προόδου και της συνανάπτυξης των δύο λαών.
Παρά το αντικυβερνητικό μένος των συντηρητικών ελίτ της χώρας και της αμνήμονος, σταλινικής ηγεσίας του ΚΚΕ, η απείρως καλύτερη της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995 σημερινή διευθέτηση ξεμπλέκει το «μπερδεμένο κουβάρι» του Μακεδονικού. Η ΝΔ, στην προσπάθεια της να τορπιλίσει τη συμφωνία, κατρακυλάει στο λαϊκισμό και σε μια ξαναζεσταμένη εθνικοφροσύνη. Αντικειμενικά, δεν έχει άλλον σύμμαχο παρά μόνο τους γκροτέσκους εθνικιστές του διεφθαρμένου VMRO.
Οι εμφυλιοπολεμικές της κραυγές δεν πρέπει να διχάσουν τον ελληνικό λαό. Έχουμε μπροστά μας μια ιστορική πρόκληση-ευκαιρία και οφείλουμε να ανταποκριθούμε χωρίς αγοραίους «ισολογισμούς» με κέρδη και ζημίες.
Μπορούμε και πρέπει να αναπτύξουμε σχέσεις και κοινές δράσεις με τους γείτονες μας, όπως, άλλωστε, έχουν αναπτύξει και οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Η «διπλωματία των πολιτών», η «κοινωνία των πολιτών», τα πανεπιστήμια, τα συνδικάτα, πρέπει να υποστηρίξουν την ιστορική αυτή τομή.
