Του Κώστα Χρυσόγονου, Καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου ΑΠΘ, Ανεξάρτητου Ευρωβουλευτή
Η ψήφος στους Έλληνες του εξωτερικού είναι πολιτικά και ηθικά επιβεβλημένη. Δυστυχώς όμως τα πολιτικά κόμματα όταν είναι στην αντιπολίτευση τάσσονται υπέρ της εκχώρησης ψήφου στους Έλληνες Αποδήμους, όταν όμως έρχονται στην εξουσία ανακαλύπτουν ενστάσεις ώστε να αθετήσουν τις δεσμεύσεις τους.
Κατά τη γνώμη μου θα μπορούσε αντί των 12 βουλευτών που εκλέγονται με τα ψηφοδέλτια Επικρατείας, να θεσμοθετηθεί η εκλογή 12 βουλευτών με ψήφους αποκλειστικά των Ελλήνων ομογενών.
Μια τέτοια κίνηση θα είχε διπλό αποτέλεσμα:
Πρώτον, την ισχυροποίηση των δεσμών ανάμεσα στην Ελλάδα και στους ομογενείς, οι οποίοι θα μπορούσαν να παρακινηθούν, και με αυτόν τον τρόπο, να έχουμε μια ακόμη σημαντικότερη συμβολή για την ενίσχυση της πατρίδας με κάθε τρόπο.
Δεύτερον, την παρότρυνση της χώρας να ασχοληθεί σοβαρά με τα ζητήματα του Απόδημου Ελληνισμού, αφ’ ης στιγμής τα μέλη του θα έχουν δικαίωμα ψήφου, άρα και παρέμβασης. Δυστυχώς οι ελληνικές κυβερνήσεις, διαχρονικά, δεν αντιμετώπισαν με σεβασμό και σοβαρότητα τα ζητήματα του Απόδημου Ελληνισμού. Συνεπώς, η εκχώρηση δικαιώματος ψήφους θα επέφερε σημαντική πρόοδο και σ’ αυτό τον τομέα.
Στην Ελλάδα ζουν περίπου δέκα εκατομμύρια Έλληνες. Και άλλα σχεδόν δέκα εκατομμύρια Έλληνες ζουν στο εξωτερικό. Πρόκειται για ένα ανθρώπινο δυναμικό με τεράστιες δυνατότητες, τόσο οικονομικές (αφού οι περισσότεροι από αυτούς ζουν σε χώρες με υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα από ότι η Ελλάδα) όσο και πολιτικές, μορφωτικές/πολιτισμικές κλπ. Και βέβαια πολλοί από αυτούς έχουν ξενιτευτεί τα τελευταία χρόνια της κρίσης, πράγμα που καθιστά ακόμη πιο επιτακτική τη μέριμνα της μητέρας πατρίδας για τη διατήρηση των δεσμών της μαζί τους. Το Σύνταγμα (αρ.51 παρ.4) απαιτεί βέβαια να επιτευχθεί ευρεία διακομματική συναίνεση, αφού προβλέπεται πως τα σχετικά με την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος όσων βρίσκονται έξω από την Επικράτεια ορίζονται με νόμο που ψηφίζεται με την πλειοψηφία των δύο τρίτων του συνόλου των βουλευτών.
Είναι καιρός να ξεπεράσουμε την αδράνεια και τις φοβίες και να προχωρήσουμε στη θέσπιση της συμμετοχής του απόδημου ελληνισμού στα πολιτικά πράγματα της πατρίδας.
