Του Κωνσταντίνου Ι. Χαζάκη, Αναπληρωτή καθηγητή, Τμήματος οικονομικών επιστημών, Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης
Στη εποχή των ανοιχτών παραγωγικών συστημάτων και του επανακαθορισμού των όρων διεθνούς καταμερισμού εργασίας, κεφαλαίου και γνώσης, δεν μπορεί να υπάρξει στατικά δομημένο σύστημα επιχειρηματικής οργάνωσης και λήψης αποφάσεων.
Η ενοποίηση των αγορών δημιουργεί νέους όρους προσπόρισης ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων, όχι στα στενά πλαίσια της μίας και μοναδικής εταιρείας, αλλά στα πλαίσια ενός δικτύου επιχειρήσεων στα τοπικά-περιφερειακά συστήματα καινοτομίας. Οι επιχειρηματικές σχέσεις, εντός αυτών των δικτύων, δεν είναι αμετάβλητες καθώς νέες συναλλαγές δημιουργούνται και παλαιές συναλλαγές διακόπτονται.
Είναι επίσης σαφές ότι η διεθνής οικονομία μεταβάλλεται τόσο ποιοτικά όσο και ποσοτικά με απρόβλεπτους ρυθμούς. Καθημερινά, άνω των 5 τρις δολαρίων διακινούνται στην αγορά συναλλάγματος ενώ ετησίως κατατίθενται εκατομμύρια αιτήσεις για νέες πατέντες, εμπορικά σήματα και βιομηχανικά σχέδια. Επιπρόσθετα, η χρήση του διαδικτύου ανατρέπει όλες τις παρελθούσες μορφές διοίκησης ανθρωπίνων πόρων και κεφαλαίων ενώ η αυτοματοποιημένη παραγωγή δίνει νέο περιεχόμενο στο σύστημα just–in–time στην παραγωγή και στην εφοδιαστική αλυσίδα.
Η υιοθέτηση εντός αυτών των ανεξέλεγκτων συνθηκών, της επιλογής της στρατηγικής αναμονής είναι σίγουρη συνταγή επιχειρηματικής αποτυχίας.
Ποιό είναι λοιπόν το περιεχόμενο της επιχειρηματικότητας σε αυτό το μεταβαλλόμενο περιβάλλον?
Η επιτυχημένη επιχειρηματικότητα εδράζεται σε τρείς προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται σωρευτικά.
Πρώτον, πρέπει να επιτυγχάνει βέλτιστο συντονισμό των συντελεστών της παραγωγής δηλαδή ακόμη και εάν στερείται κεφαλαίων να συντονίζει με τέτοιο τρόπο τους υπάρχοντες ή δυνητικούς πόρους ώστε να πετυχαίνει ουσιαστική βελτίωση του κόστους και της ποιότητας του προϊόντος-υπηρεσίας.
Δεύτερον, πρέπει να δημιουργεί νέα προϊόντα ή διαδικασίες παραγωγής δηλαδή να καινοτομεί, να ανακαλύπτει αγορές, προϊόντα ή διαδικασίες που άλλοι συνειδητά ή ακούσια αγνοούν.
Τρίτον, πρέπει να χαρακτηρίζεται από ρίσκο. Επιχειρηματίας που απλώς διαχειρίζεται κεφάλαια χωρίς να καινοτομεί ή να αναλαμβάνει επιχειρηματικό κίνδυνο θα εγκλωβιστεί στην παραγωγή τυποποιημένων προϊόντων-υπηρεσιών χαμηλής προστιθέμενης αξίας και ηγεσίας κόστους.
Εξίσου σημαντικό ζήτημα σε ένα περιβάλλον οξύτατου ανταγωνισμού είναι ο βαθμός και το επίπεδο ανταπόκρισης της εταιρείας σε μεταβολές του εξωτερικού επιχειρηματικού περιβάλλοντος. Η εποχή όπου τα προϊόντα ή οι υπηρεσίες απευθυνόταν στην γειτονιά μας παρήλθε και πλέον ένα προϊόν ή υπηρεσία είναι από την στιγμή της γέννησης του παγκόσμιο.
- Μπορεί ο επιχειρηματίας να αντιληφθεί αυτή την αριστοτελικού τύπου ειδοποιό διαφορά και να στοχεύσει σε νέες αγορές και μεθόδους παραγωγής και πώλησης?
- Αντιλαμβάνεται ότι οι προσδοκίες των καταναλωτών και οι καμπύλες αδιαφορίας τους δεν διαμορφώνονται αυτόματα αλλά μπορεί ο ίδιος να τις συν-διαμορφώσει εάν συλλάβει ένα διαφοροποιημένο προϊόν ή ακόμη καλύτερα ένα προϊόν ή υπηρεσία όχι ηγεσίας κόστους αλλά έντασης χρήσης τεχνολογίας και τεχνογνωσίας?
Αναπόφευκτα, κάθε επιχειρηματική προσπάθεια πρέπει να ενσωματώνει με επιτυχία τις μεταβλητές κινδύνου στην διαδικασία λήψης αποφάσεων και να εδράζεται σε διακριτή καινοτομία.
