Του Δημητρίου Τσοβόλα, τέως Υπουργού
Όλα τα πολιτικά κόμματα τα τελευταία χρόνια ομιλούν για την ανάγκη εκσυγχρονισμού και ανάπτυξης της οικονομίας, της πολιτικής και της κοινωνίας.
Επίσης επί σειρά ετών κάποια κόμματα, μέσα μαζικής ενημέρωσης και επαγγελματικοί φορείς προβάλλουν την ανάγκη να κυβερνηθεί η χώρα από τεχνοκράτες και από νέους πολιτικούς, γιατί δήθεν οι παλαιοί πολιτικοί υπολόγιζαν το πολιτικό κόστος και κατέστρεψαν τη χώρα.
Ισχυρίζονταν επίσης ότι οι νέοι πολιτικοί και οι τεχνοκράτες θα φέρουν δήθεν σύγχρονες ιδέες, θα αναβαθμίσουν τον πολιτικό λόγο και θα οδηγήσουν τη χώρα και τον λαό στον εκσυγχρονισμό, στην ανάπτυξη και στην ευημερία, οι δε τεχνοκράτες δεν θα υπολογίζουν το πολιτικό κόστος και θα εφαρμόζουν μια σωστή πολιτική.
Πράγματι ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού πληθυσμού πίστεψε σε αυτές τις σκόπιμες και απατηλές τοποθετήσεις και ανανέωσε το πολιτικό προσωπικό, τεχνοκράτες δε στην πλειοψηφία τους τοποθετήθηκαν στα βασικά Υπουργεία. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών που μετά το 1994 τοποθετήθηκαν τεχνοκράτες. Δηλαδή καθηγητές ΑΕΠ σε θέματα Οικονομίας. Αν όμως επισκοπήσουμε τα οικονομικά και κοινωνικά στοιχεία καθώς και τις εξελίξεις στα εθνικά θέματα, η χώρα τα χρόνια αυτά οπισθοδρόμησε.
Το δημόσιο χρέος πολλαπλασιάστηκε.
Από 61,5% στο ΑΕΠ που ήταν το 1989, σήμερα είναι 180% στο ΑΕΠ, παρότι τα πήραν όλα από τους πολίτες και πούλησαν κερδοφόρες επιχειρήσεις. Το έλλειμμα του δημόσιου τομέα εκτοξεύτηκε στα ύψη (15,6% στο ΑΕΠ το 2009). Η χώρα από την ανάπτυξη εισήλθε σε μακροχρόνια περίοδο ύφεσης. Τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, καθώς και οι ελευθερίες των πολιτών αφαιρέθηκαν σε μεγάλο βαθμό. Η Δημοκρατία και οι δημοκρατικοί θεσμοί οδηγήθηκαν σε παρακμή.
Στα ελληνοτουρκικά υποχωρούμε συνεχώς, καθώς και στο Σκοπιανό. Πρέπει να σημειωθεί ότι το 1998 με το κοινό ανακοινωθέν της Μαδρίτης, η χώρα μας αναγνώρισε πανηγυρικά ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο. Αποδέχτηκε επίσης τον όρο ότι δεν θα ασκήσουμε το δικαίωμα της επέκτασης των χωρικών υδάτων στα δώδεκα μίλια, αν δεν συμφωνήσει η Τουρκία.
Τον Δεκέμβρη 1999 στο Συμβούλιο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο κ. Σημίτης παραιτήθηκε από το veto και απελευθέρωσε το χρηματοδοτικό πρωτόκολλο της Ε.Ε. προς την Τουρκία, που επί πολλά χρόνια οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί, το χρησιμοποιούσαν για να αναγκάσουν την Τουρκία να δεχθεί λύσεις στο Αιγαίο και στη Κύπρο. Έγιναν ακόμη αυτά που είναι γνωστά στα Ίμια με την αποκαθήλωση της ελληνικής σημαίας και τις ευχαριστίες στους Αμερικάνους. Ενέταξαν τη χώρα στο Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών και στην Ευρωζώνη, χωρίς προηγουμένως να προετοιμάσουν την πραγματική οικονομία ώστε να μπορέσει από το 2002 να ανταγωνιστεί με ίσους όρους τις αναπτυγμένες χώρες του Ευρωπαϊκού Βορρά και αυτό βέβαια είχε ως αποτέλεσμα την αποβιομηχανοποίηση της χώρας, την συρρίκνωση του αγροτικού τομέα και τον πολλαπλασιασμό του ελλείμματος του ισοζυγίου εμπορικών και τρεχουσών συναλλαγών, με αποτέλεσμα την υπερχρέωση της χώρας. Και βέβαια μετά το 2009 το νέο πολιτικό προσωπικό και οι τεχνοκράτες έβαλαν τη χώρα στο ΔΝΤ και στα μνημόνια, που υποθήκευσαν την χώρα μέχρι το 2060 και καταδίκασαν τον λαό σε ανεργία, εξαθλίωση και απόγνωση.
Και ο κατήφορος δεν σταματάει εδώ. Τα υπερβολικά πρωτογενή πλεονάσματα που πρέπει να έχουμε μέχρι το 2060 σημαίνουν συνέχιση της λιτότητας και άφεση των εργαζόμενων και των ανέργων στο έλεος της μεγάλης εργοδοσίας και στην παρατεταμένη ανεργία ή στην μερική απασχόληση με αποδοχές πείνας.
Θα πρέπει κατά συνέπεια να γίνει αντιληπτό ότι ο εκσυγχρονισμός και η ανάπτυξη δεν είναι θέμα ηλικιακό, ούτε θέμα τεχνοκρατών. Είναι θέμα πολιτικών που θέλουν να εφαρμόσουν τα πολιτικά κόμματα και τα πολιτικά πρόσωπα. Είναι θέμα επίσης της ανεξάρτητης λειτουργίας των πολιτικών προσώπων. Γιατί αυτό που θα πρέπει να ενδιαφέρει την πλειοψηφία των πολιτών, δεν είναι αορίστως και γενικώς ο εκσυγχρονισμός και η ανάπτυξη. Αλλά το περιεχόμενο του εκσυγχρονισμού και της ανάπτυξης, καθώς και το πως και σε βάρος ποιών θα κατανεμηθεί το βάρος τους και προς όφελος ποιών.
Εμείς πιστεύουμε ότι ο εκσυγχρονισμός και η ανάπτυξη θα πρέπει να έχουν ως άξονες την ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας που θα φέρνει αύξηση της απασχόλησης με αξιοπρεπές εισόδημα και με κοινωνική προστασία και όχι συσσώρευση κεφαλαίου προς όφελος των ολίγων. Ο εκσυγχρονισμός και η ανάπτυξη θα πρέπει να γίνεται με την συμμετοχή όλων των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας και δίκαιη κατανομή των βαρών και του οφέλους της ανάπτυξης. Δεν ενδιαφέρει τους πολίτες ο εκσυγχρονισμός και η ανάπτυξη που οδηγεί σε συσσώρευση κεφαλαίου (κερδών) στην οικονομική ελίτ, με τα βάρη στις πλάτες της πλειοψηφίας των πολιτών. Η τελευταία αυτή ανάπτυξη και εκσυγχρονισμός αφορά τους ολίγους και όχι τους πολλούς και οδηγεί στην κοινωνική αναστάτωση.
