Της Στέλλας Βαλαβάνη, Προέδρου ΔΣ Ομοσπονδίας Γονέων & Κηδεμόνων Περιφέρειας Αττικής
Δεν είναι εύκολο μετά από μια τέτοια τραγωδία να καταθέσεις σκέψεις. Μακάρι να υπήρχε κάτι να μπορεί να πει κανείς για να απαλύνει το πόνο των οικογενειών που έχασαν ανθρώπους και παιδιά. Δεν υπάρχει όμως…
Το μόνο απλό εκφράζοντας το σύνολο του ΔΣ της Ομοσπονδίας Γονέων & Κηδεμόνων Αττικής καθώς και το σύνολο των γονέων που είμαστε σε Ενώσεις και Συλλόγους είναι τα θερμά μας συλλυπητήρια στις οικογένειες των ανθρώπων και των παιδιών που έχασαν τη ζωή τους στις καταστροφικές πυρκαγιές της Αττικής.
Όλοι μετά από κάθε τέτοια τραγωδία «προσπαθούν» να βρουν τα αίτια και αναρωτιέμαι αν αυτό μας δίνει ή δίνει σε κάποιους άλλοθι;
Σε 2 πράγματα θέλω να σταθώ.
Πρώτον χαιρετίζοντας και ενισχύοντας την έμπρακτη αλληλεγγύη από φορείς, συλλόγους, απλούς συνανθρώπους μας, θεωρώ ότι χρειάζεται να πιέσουμε όλοι μας για ουσιαστική κρατική στήριξη και μέτρα αποκατάστασης των πληγέντων.
Δεύτερον αναρωτιέμαι – με οργή – στον 21 αιώνα όταν η επιστήμη και η τεχνολογία έχουν φτάσει στο ζενίθ, όταν η ρομποτική μπορεί να μπει στην καθημερινότητα μας, εντούτοις με «διαφορετικές» κεντρικές επιλογές και όχι με κέντρο τον άνθρωπο και την υπεράσπιση και καλυτέρευση της ζωής μας, να έχουμε μειωμένα κονδύλια για την πυροπροστασία, υποστελέχωση του Πυροσβεστικού Σώματος, ανυπαρξία υλικοτεχνικής υποδομής. Ουσιαστικά οι ζωτικές μας ανάγκες υποτιμούνται. Τις ελλείψεις για την πυρασφάλεια και τη δασοπροστασία τις γνωρίζουν όλοι… όπως όλοι μας που ασχολούμαστε με τους συλλόγους γονέων γνωρίζουμε την υποχρηματοδοτηση της παιδείας.
Αναρωτιέμαι αν τα χρήματα για 2 ή 3 F16 δινόντουσαν για τα παραπάνω θα είχαμε θανάτους από πλημμύρες και πυρκαγιές;
Ας βγουν λοιπόν συμπεράσματα ουσιαστικά ώστε η δικαιολογημένη οργή και η αγανάκτηση μας να οδηγήσει στην οργανωμένη δράση προς την καθημερινή υπεράσπιση της ζωής μας!
