Όταν μπαίνεις σε μία διαπραγμάτευση, ο πρώτος στόχος είναι να εξασφαλίσει η διαπραγματευτική ομάδα μια εθνική επιτυχία. Αυτή δεν επιτυγχάνεται ποτέ με απόλυτη νίκη σε όλα τα σημεία, γιατί δεν διαπραγματεύεσαι μόνος σου. Έχει και η άλλη πλευρά κοινή γνώμη και κυβέρνηση που λογοδοτεί σε αυτή. Επιτυχία σημαίνει έντιμος συμβιβασμός, ώστε και οι δύο πλευρές να αισθάνονται ικανοποιημένες και να μπορέσει όποια λύση δοθεί να είναι λειτουργική στο διηνεκές.
Όπως όλα δείχνουν, μέχρι αυτή την ώρα τουλάχιστον, ο πρώτος στόχος είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί τώρα. Εκτός και προκύψει ευχάριστη ανατροπή. Γιατί με τα σημερινά δεδομένα το εγχείρημα μοιάζει να είναι καταδικασμένο. Ακόμη κι αν έβρισκε την πλειοψηφία στη Βουλή ο πρωθυπουργός στην πρόταση που θα φέρει και την οποία θα αποδέχονταν οι γείτονες, αυτή θα ήταν μία πύρρειος νίκη σε μια οριακή ψηφοφορία που θα δίχαζε την ελληνική κοινωνία.
Ο δεύτερος στόχος είναι μέσα στο καμίνι της διαπραγμάτευσης, οι σχέσεις των δύο χωρών να μη γίνουν χειρότερες από αυτές που ήταν πριν ξεκινήσει αυτή διαδικασία. Προσοχή, γιατί εδώ ο κίνδυνος είναι μεγάλος. Τα Σκόπια αισθάνονται ασφυκτική πίεση. Η φτώχεια και η εξαθλίωση των κατοίκων της γειτονικής χώρας από την απομόνωση σχεδόν τριών δεκαετιών και η μεγάλη αγωνία να προσδεθούν στο άρμα της Δύσης, που αποτελεί όρο επιβίωσης για τη μικρή χώρα, σίγουρα θα τους οδηγήσουν σε μία ακραία ρητορική εναντίον της Αθήνας που θα μας φέρει πίσω στο 1992.
Ο τρίτος στόχος είναι ίσως πιο σημαντικός από τους δύο προηγούμενους. Αυτά τα 25 χρόνια μάθαμε ότι η διεθνής κοινότητα δεν είναι καθόλου φιλική μαζί μας στην επίλυση αυτής της διαφοράς. Έξω από τα σύνορα της Ευρώπης ελάχιστοι αντιλαμβάνονται γιατί αντιδρούμε με αυτό τον τρόπο και δεν αφήνουμε τους φτωχούς γείτονες να αυτοπροσδιοριστούν, εφόσον γεωγραφικά κατοικούν στο βόρειο μέρος της Μακεδονίας. Οι αλυτρωτικές τους βλέψεις και η κακοποίηση της ελληνικής ιστορίας, που για μας είναι η ψυχή μας, στα διεθνή φόρα ακούγονται ψίθυροι κάθε φορά που επιχειρούμε να εξηγήσουμε ότι ο Μεγαλέξανδρος ήταν Έλληνας και αυτοί θέλουν να τον κάνουν Σλάβο.
Τωρα είμαστε αντιμέτωποι με ένα μεγάλο κίνδυνο. Τον κακό μας εαυτό. Βγάζουμε τον θυμό μας, στέλνουμε μήνυμα στην κυβέρνηση και τα κόμματα, πολιτευόμαστε μεταξύ μας, αλλά στη διεθνή σκακιέρα χάνουμε και δεν κερδίζουμε συμμάχους. Απαιτείται πολύ μεγάλη προσοχή σήμερα. Εάν παρασυρθούμε σε εθνικιστικές κορόνες και γραφικότητες, οι αντιδράσεις μας θα γυρίσουν μπούμερανγκ.
