Του Μιχάλη Γκλεζάκου, καθηγητή Χρηματοοικονομικής
Το Πρόγραμμα στο οποίο μπήκαμε όταν χρεοκοπήσαμε, δεν έχει πετύχει μέχρι σήμερα το στόχο του. Όμως, τόσο η δική μας κυβέρνηση όσο και οι κυβερνήσεις των δανειστών επιθυμούν να σταματήσει εδώ. Η δική μας, γιατί δεν θέλει να χρεωθεί ένα ακόμη μνημόνιο, οι άλλες γιατί δεν θέλουν να χρεωθούν το μερίδιο της αποτυχίας που τους αναλογεί. Υποκρίνονται λοιπόν και οι δύο πλευρές ότι το εγχείρημα πέτυχε.
Βέβαια, η «μεταμνημονιακή περίοδος» θα περιλαμβάνει σκληρή εποπτεία και κατά τη διάρκεια της θα εφαρμοσθούν όλα εκείνα τα μέτρα τα οποία έχουν ήδη ψηφισθεί, χωρίς να αποκλείεται να επιβληθούν κι άλλα. Επί της ουσίας δηλαδή αυτή η «έξοδος» από το Πρόγραμμα δεν σηματοδοτεί καμία ουσιαστική αλλαγή. Πάλι σε μνημόνιο θα είμαστε, απλά δεν θα το λέμε έτσι και δεν θα έχουμε τη σημερινή ευχέρεια φτηνού δανεισμού.
Πολλοί θα ισχυρισθούν ότι μετά την 20η Αυγούστου η δική μας κυβέρνηση θα έχει μεγαλύτερη ελευθερία να διαμορφώνει την οικονομική πολιτική της Χώρας και ότι αυτό αποτελεί μια σημαντική αλλαγή. Ας μην κοροϊδευόμαστε. Ακόμη και τις μικρές ευχέρειες που είχαμε (στο πλαίσιο των μνημονίων) να κάνουμε δικές μας επιλογές, τις χρησιμοποιήσαμε λανθασμένα και χειροτερέψαμε τη θέση μας.
Εμείς δεν διαλέξαμε την υπερφορολόγηση αντί για κάποιο μίγμα πολιτικής που θα ευνοούσε την ανάπτυξη; Γιατί δεν πήραμε σωστές αποφάσεις τότε και θα πάρουμε τώρα; Εμείς δεν επιλέξαμε να διατηρήσουμε ένα κράτος-κουρελού (το οποίο εξακολουθεί να αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ανάπτυξη), αντί να το εκσυγχρονίσουμε; Εμείς δεν συνεχίζουμε να διατηρούμε 21.000 δημόσιους φορείς; Εμείς δεν αφήνουμε τη φοροδιαφυγή και το λαθρεμπόριο να οργιάζουν; Εμείς δεν στραγγίσαμε νοικοκυριά και επιχειρήσεις για να βγάλουμε αχρείαστα πρωτογενή υπερπλεονάσματα; Θα αλλάξουν όλα αυτά μόνο και μόνο γιατί τελειώνει το Πρόγραμμα; Συγκροτήσαμε ποτέ ένα ρεαλιστικό Αναπτυξιακό Πρόγραμμα; Μόλις τώρα αρχίσαμε να καταπιανόμαστε με «κάτι από αυτό», μόνο και μόνο επειδή μας το επιβάλλουν οι δανειστές ως προαπαιτούμενο της εξόδου.
Δεν μπορούμε λοιπόν να πανηγυρίζουμε, δεν μπορούμε να λέμε παραμύθια περί «καθαρής εξόδου», δεν μπορούμε να καλλιεργούμε ελπίδες που για μία ακόμη φορά θα διαψευστούν. Αυτό που τώρα χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ, είναι η ανάπτυξη. Χρειαζόμαστε ανάπτυξη, γιατί μόνο αυτή θα μας βγάλει από την κρίση. Χρειαζόμαστε επενδύσεις γιατί μόνο αυτές θα φέρουν την ανάπτυξη. Χρειαζόμαστε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, γιατί μόνο αυτές θα φέρουν τις επενδύσεις. Έτσι μόνο θα ανέβουμε τα 5 σκαλιά που (σύμφωνα με τους οίκους αξιολόγησης) μας χωρίζουν από τις οικονομίες που θεωρούνται κατάλληλες για επενδύσεις. Έτσι μόνο θα μπορούμε να βγαίνουμε στις αγορές και να δανειζόμαστε με λογικό κόστος. Έτσι μόνο θα μπορούμε να μιλάμε για καθαρή έξοδο.
