Γράφει ο Γιώργος Α. Κορομηλάς
Πρόεδρος Ινστιτούτου Οικονομικών και Φορολογικών Μελετών
Διαβάζοντας την πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ βλέπουμε να επαναλαμβάνονται όσα είχαν γραφεί και στο παρελθόν σε άλλες σχετικές μελέτες – εκθέσεις, δηλαδή ότι οι Έλληνες υπερφορολογούνται. Ειδικότερα από το 2010 που ξεκίνησε η μνημονιακή εποχή – περιπέτεια της χώρας, οι συνεχείς αυξήσεις σε έμμεση και άμεση φορολογία πραγματικά έχουν εξουθενώσει τους πολίτες οι οποίοι απλά πληρώνουν χωρίς να έχουν καμία ανταπόδοση εφάμιλλή των επιβαρύνσεων, που έχουν υποστεί διότι όλα τα έσοδα κατευθύνονται στην εξυπηρέτηση των υποχρεώσεων της χώρας, υποχρεώσεων που δημιούργησαν για τρεις τουλάχιστον δεκαετίες οι κυβερνώντες ασκώντας κοινωνική πολιτική με δανεικά και συρρίκνωση της φορολογικής βάσης, συναγωνιζόμενοι στην παροχολογία που εξασφάλιζε την επανεκλογή τους, μη ενδιαφερόμενοι όμως για το ποιοι θα πληρώσουν το μάρμαρο.
Η υπερφορολόγηση είναι επιλογή των εκάστοτε κυβερνόντων αντί για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα οδηγούσαν σε σύγκρουση με τις συντεχνίες που αποτελούν την εκλογική πελατεία τους, Όσο για αυτό το θέμα να ρίχνουν την ευθύνη στους δανειστές η αλήθεια είναι ότι την πολιτική της υπερφορολόγησης την είχαν επιλέξει και συνεχίζουν να την επιλέγουν οι κυβερνώντες, (ας θυμηθούμε ποιοι επέμειναν με την κατάργηση του ειδικού καθεστώτος ΦΠΑ στα νησιά του Αιγαίου).
Το φορολογικό σύστημα στην χώρα μας παρά τις όποιες προσπάθειες έχουν γίνει για τον εκσυγχρονισμό και την απλοποίησή του, ειδικά με την ψήφιση και την έναρξη ισχύος του νέου κώδικα φορολογίας εισοδήματος, παραμένει σφόδρα αντιαναπτυξιακό. Ως γνωστόν το φορολογικό περιβάλλον σε μια χώρα διαδραματίζει τον ποιο σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια προσέλκυσης επενδύσεων και οι μεταβολές αυτού επηρεάζουν τα μακροοικονομικά μεγέθη της οικονομίας διότι αυτές καθορίζουν σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό την οικονομική ανάπτυξη για το μέλλον. Αν λοιπόν οι αλλαγές αυτές είναι συνεχείς και αυξάνουν τη φορολογική επιβάρυνση τότε οδηγούν σε μείωση των συνολικών επενδύσεων, διότι η υψηλή φορολογία λειτουργεί αποτρεπτικά στην προσέλκυση αυτών, με αποτέλεσμα την επιβράδυνση της οικονομικής ανάπτυξης με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται, σε μείωση της ίδρυσης νέων επιχειρήσεων και σε περαιτέρω αύξηση της παραοικονομίας, σε βάρος της πραγματικής οικονομίας.
