Του Αργύρη Ντινόπουλου
Αναπάντεχα κρίσιμος ενδέχεται να αποδειχθεί ο Ιούνιος για τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, στα Βαλκάνια και στον Νότο της Ευρώπης.
Ο αρχικός σχεδιασμός του Πρωθυπουργού φαίνεται να ανατρέπεται από την «μακεδονική σαλάτα» στην οποία καταλήγει η «διαπραγμάτευση» για το εθνικό θέμα που το τελευταίο 24ωρο καταλήγει μάλλον σε «σκοπιανό αλαλούμ».
Αλλά και από τις αναταράξεις στον ευρωπαϊκό νότο (Ιταλία, Ισπανία) οι οποίες δημιουργούν το εύθραυστο εκείνο ευρωπαϊκό σκηνικό που κάνει την «καθαρή έξοδο» της Ελλάδας στις αγορές όνειρο θερινής (αυγουστιάτικης) νύχτας.
Το καλοκαιρινό όνειρο
Ο Αλέξης Τσίπρας πίστευε ότι τον Ιούνιο θα διευθετούσε το ελληνικό χρέος (με αντάλλαγμα την συμφωνία στο σκοπιανό), τον Ιούλιο θα προετοίμαζε την έξοδο στις αγορές, τον Αύγουστο θα «έσχιζε» (επιτέλους!) το Μνημόνιο πανηγυρίζοντας για το οριστικό τέλος της μνημονιακής εποχής, τον Σεπτέμβριο θα υποδεχόταν τον αμερικανό αντιπρόεδρο Μάικ Πενς στην ΔΕΘ επισφραγίζοντας τον θρίαμβο της εξόδου από την κρίση και από Οκτώβριο θα προετοίμαζε τις χριστουγεννιάτικες παροχές ως αποτέλεσμα του πρωτογενούς πλεονάσματος ( δηλαδή της παράλογης φορολογίας).
Όσοι γνωρίζουν καλά την πρωθυπουργική ψυχοσύνθεση αποδίδουν αυτό το «ονειρικό σενάριο» στην (δικαιολογημένη) επιθυμία του να πάρει την ρεβάνς για την πανελλήνια μομφή που του αποδίδεται για το περίφημο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης το 2014 γιατί από όλα όσα τότε υποσχέθηκε έπραξε, τελικώς, τα ακριβώς αντίθετα.
«Σας υποσχέθηκα ότι θα καταργήσω το Μνημόνιο. Το κάνω τέσσερα χρόνια μετά. Ήταν δίκαιο και έγινε πράξη!»
Η καυτή πραγματικότητα
Κάπως έτσι φανταζόταν το τέλος της ομιλίας του στην ΔΕΘ 2018 ο Αλέξης Τσίπρας με το Βελλίδειο να σείεται από τα χειροκροτήματα και τον αμερικανό αντιπρόεδρο Μάικ Πένς στην πρώτη σειρά κάπου ανάμεσα στους κκ. Βούτση, Τσακαλώτο και Μπουτάρη.
Φαίνεται όμως ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα γίνει. Ο Μάικ Πενς ακύρωσε την επίσκεψή του στην Ελλάδα, η διευθέτηση του χρέους προσκρούει στις (πάγιες) γερμανικές αντιρρήσεις, η μετά-μνημονιακή εποχή είναι γεμάτη επώδυνα μέτρα (χωρίς χρηματοδότηση), η έξοδος στις αγορές απαγορευτική λόγω υψηλών επιτοκίων δανεισμού και η πιστοληπτική γραμμή (που ξόρκιζε ο πρωθυπουργός ως νέο μνημόνιο) αναγκαία.
Τι τελικώς θα γίνει;
Απομένει το σκοπιανό και το μπάχαλο που επικρατεί από χθές στο γειτονικό κράτος με τον πρόεδρο να διαφωνεί με τον πρωθυπουργό, τον υπουργό εξωτερικών να έχει την δική του θέση, την σκοπιανή εκκλησία να ζητάει την ένταξή της στο Οικουμενικό Πατριαρχείο χωρίς τον όρο Μακεδονία, το Πατριαρχείο να απαντάει (στην γνωστή αρχαίζουσα γλώσσα) και μετά τον σκοπιανό πρωθυπουργό να τα διαψεύδει όλα αυτά τα εκκλησιαστικά πανηγυρίζοντας ταυτόχρονα γιατί έσωσε την «μακεδονική» γλώσσα και ταυτότητα.
Τελικώς φαίνεται ότι το μόνο (από τους αρχικούς σχεδιασμούς του Αλέξη Τσίπρα) που θα γίνει από αυτόν τον Ιούνιο και μπρός είναι η ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ χωρίς να αλλάξουν ούτε καν το όνομα της σχισματικής εκκλησίας τους.
