Του Αργύρη Ντινόπουλου
H ιστορία και η πολιτική παίζουν, ενίοτε, περίεργα παιγνίδια. Θα έλεγε κανείς ότι «εκδικούνται» τους πρωταγωνιστές τους. Καμμία φορά αυτή η «εκδίκηση» της ιστορίας αποβαίνει και μοιραία.
Οι δύο «συμφωνίες» (των Πρεσπών και του Χρέους) φαίνεται να στοιχειώνουν πάνω από το Μέγαρο Μαξίμου.
Οι Πρέσπες «εκδικούνται» για την «ελαφρότητα» με την οποία αντιμετώπισε ο Αλέξης Τσίπρας (αλλά και διαχρονικά η Αριστερά) ένα εθνικό θέμα το οποίο προλαμβάνει για την κυβέρνηση απρόβλεπτες, αλλά και ασύμμετρες διαστάσεις.
Στην συμφωνία για το χρέος ο πρωθυπουργός επαίρεται για την επιμήκυνση.
Εδώ δεν είναι μόνον οι παλαιότερες δηλώσεις του (για σκοινί με το οποίο μας κρεμάνε) που τον κατατρέχουν, αλλά και μια άλλη «εκδίκηση» της ιστορίας.
Επιμηκύνει το μνημόνιο του Σαμαρά
Τα δάνεια (96 δισ.) τα οποία επιμηκύνονται είναι τα δάνεια του δευτέρου μνημονίου (που ψήφισε η κυβέρνηση Σαμαρά) και το οποίο (δεύτερο μνημόνιο) Αλέξης Τσίπρας ισχυριζόταν ότι θα καταργούσε την επαύριο των εκλογών!
Τώρα επιμηκύνει τις δεσμεύσεις αυτού του μνημονίου μέχρι το… 2076 με αντίστοιχη βέβαια επιβάρυνση των τόκων για μία δεκαετία.
Όσο για τα πρωτογενή πλεονάσματα (τα οποία, επίσης, καταγγελλόταν ως «ματωμένα») υπάρχει μια ακόμη παράμετρος πέρα από το ανέφικτο ύψος τους.
Τα πρωτογενή πλεονάσματα δημιουργούνται με την φορολογική αφαίμαξη. Δηλαδή είναι λεφτά που πληρώνουν οι έλληνες φορολογούμενοι για να εξοφλούν το χρέος των 276 δισ. Αλλά αυτό το χρέος είναι προς φορείς του εξωτερικού (EFSF, ESM, διακρατικά δάνεια). Άρα τα λεφτά που θα πληρώνουμε μέχρι το 2076 θα πηγαίνουν στο εξωτερικό.
Εμείς και οι άλλοι
Σε απλά ελληνικά οι έλληνες φορολογούμενοι θα στέλνουν (μέσω των πρωτογενών πλεονασμάτων) τα λεφτά τους στο εξωτερικό, για να εξοφλούν τα δάνεια τα οποία συνήψαν οι ελληνικές κυβερνήσεις.
Τελείως διαφορετικά είναι τα πράγματα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, των οποίων οι φορολογούμενοι καλούνται, επίσης, να εξοφλήσουν το δικό τους χρέος.
Γιατί εκεί το χρέος δεν είναι προς φορείς του εξωτερικού (όπως συμβαίνει με την Ελλάδα), αλλά προς τις δικές τους τράπεζες.
Συνεπώς τα λεφτά που πληρώνουν οι φορολογούμενοι αυτών των χωρών για την εξυπηρέτηση του χρέους δεν φεύγουν στο εξωτερικό, αλλά μένουν (μέσω των τραπεζών τους) στην ίδια την χώρα τους και διοχετεύονται (πάλι μέσω των τραπεζών) στην ιδιωτική τους οικονομία.
Η διαφορά είναι μεγάλη και γίνεται ακόμη μεγαλύτερη αν προσθέσουμε μια επιπλέον παράμετρο που καταδεικνύει πόσο στείροι είναι οι (μετά γραβάτας) πανηγυρισμοί της κυβέρνησης.
Όλες οι χώρες της ευρωζώνης είναι υποχρεωμένες (με βάση την συνθήκη του Μάαστριχτ) να έχουν ελλείμματα μέχρι 3%.
