Του Αργύρη Ντινόπουλου
Η διπλή αναφορά Πρωθυπουργού (στον ΣΕΒ) και Υπουργού Οικονομικών (στην Πρέβεζα) σε ασθενείς και εντατικές μονάδες είναι ενδεικτική της ανησυχίας τους για τις εξελίξεις στην Ιταλία.
Ο Αλέξης Τσίπρας είπε ότι ο ασθενής που βγαίνει από την εντατική δεν μπορεί να τρέξει κατοστάρι. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος μίλησε περισσότερο σαν γιατρός. Κράτησε τον ασθενή καλωδιωμένο στην εντατική. Απλώς συμπλήρωσε ότι κάποια στιγμή πρέπει ο ασθενής να βγάλει τα καλώδια, έστω και αν καλωδιωμένος αισθάνεται μεγαλύτερη σιγουριά.
(Το γεγονός ότι αυτή η ιατρό-πολιτική ορολογία παραπέμπει στον περίφημο «γύψο» της περιόδου 1967-1974 δεν τους προβληματίζει; Ειδικώς τώρα που αναφέρονται συνεχώς στην υπόθεση Λαμπράκη;)
Τον Αύγουστο που η χώρα περνάει στην μετά-μνημονιακή εποχή (δηλαδή βγαίνει από την ΜΕΘ κατά Τσίπρα, αλλά όχι και κατά Τσακαλώτο) η Ιταλία θα είναι μάλλον στην ευθεία των επαναληπτικών εκλογών.
Δηλαδή η Ευρώπη σε δικαιολογημένη αστάθεια και οι αγορές σε νευρικότητα με δυστυχώς αρνητικές συνέπειες για «ασθενείς» όπως η Ελλάδα αφού ήδη από χθές το 10ετες ελληνικό ομόλογο πλησίασε στο 5% (αργότερα υποχώρησε κάτω από 4,8%)
Οι δανειστές τα μέτρα, οι αγορές τα δανεικά
Το κυβερνητικό αφήγημα, λοιπόν, της «καθαρής εξόδου» ακολουθεί την τύχη παρόμοιων αφηγημάτων όπως εκείνο του «σκισίματος των μνημονίων».
Πολύ περισσότερο που η (κατά την κυβέρνηση) μετά-μνημονιακή εποχή συνδυάζεται με παραδοξότητες. Με επώδυνα μέτρα από τους δανειστές (κόψιμο συντάξεων, μείωση αφορολογήτου) και με πανάκριβα δανεικά από τις .. αγορές (το επιτόκιο είναι τριπλάσιο από αυτό των δανειστών)
Απέναντι σε αυτήν την παραδοξότητα υπάρχουν, όμως, τόσο ο ρεαλισμός, όσο και η κοινή λογική. Ο ρεαλισμός είναι πώς η Ελλάδα (παρά την εφαρμογή τεσσάρων μνημονίων) απέτυχε να μειώσει το κόστος δανεισμού της από τις αγορές.
Και η κοινή λογική ότι η Ελλάδα πρέπει να αντιμετωπίσει την (νομοτελειακή) μετά-μνημονιακή εποχή με όρους όχι εκλογικούς, αλλά με όρους πολιτικής ορθότητας.
Μετά-Μνημόνιο όπως Μνημόνιο
Σε μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα η κυβέρνηση θα θεωρούσε την έξοδο από τα μνημόνια ως ευκαιρία για χάραξη (μαζί όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις) μιας εθνικής στρατηγικής. Και θα αναλάμβανε την σχετική πρωτοβουλία.
Αλλά, δυστυχώς, η κυβέρνηση αντιμετωπίζει το μετά-Μνημόνιο, όπως αντιμετώπισε και το Μνημόνιο. Ως όχημα εξουσίας.
Τότε για την άνοδό της σε αυτό. Τώρα για την παραμονή της. Όμως όταν ένα κόμμα κέρδισε τις εκλογές λόγω μνημονίου είναι επίσης νομοτελειακό να τις χάσει όταν αυτό (το μνημόνιο) δεν θα υπάρχει έστω και στα χαρτιά.
