Οσο περνούν οι μέρες στο Μάτι και στον Νέο Βουτζά, οι «εκκρεμότητες» για όσους επέζησαν της φοβερής καταστροφής της 23ης Ιουλίου γίνονται όλο και πιο δυσβάστακτες.
Για για να διαχειριστούν την καθημερινότητά τους θα χρειαστούν μεγάλη βοήθεια από οργανώσεις και ειδικούς.
Η εφημερίδα «Καθημερινή» μεταφέρει μια συγκλονιστική ιστορία, ανάμεσα στις πολλές που γράφτηκαν στον όλεθρο στο Μάτι.
Πρόκειται για μαια γυναίκα η οποία έχασε τους δικούς της ανθρώπους στην πύρινη λαίλαπα, όμως, ένα χέρι την τράβηξε κυριολεκτικά πίσω στους ζωντανούς, την τελευταία στιγμή.
«Πήγαινε στη θάλασσα…»
Είναι ένα σχετικά ήρεμο πρωινό μετά τη φωτιά, περιγράφεται στο ρεπορτάζ της εφημερίδας. Η νεκρική ησυχία επικρατεί στο Μάτι όπου ακούγονται μόνο οι φωνές των εναεριτών της ΔΕΗ και των ανθρώπων που περνούν καλώδια του ΟΤΕ. Οι τεχνίτες αυτοί και ο στρατός από ξένους ειδικούς που περιπολούν με την Αστυνομία και την Πυροσβεστική στους δρόμους δίνουν λίγη ζωή στο θέρετρο της Ανατολικής Αττικής. Εδώ και εκεί υπάρχουν κάποια καμένα αυτοκίνητα που τα συνεργεία προσπαθούν να σηκώσουν. «Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο, να έχει κονιορτοποιηθεί η μηχανή του αυτοκινήτου», λέει ο Μάνος Χιδίρογλου που δεν καταφέρνει με την πρώτη να σηκώσει το αυτοκίνητο, καθώς η εξάτμιση συγκρατεί τα υπολείμματα της κονιορτοποιημένης μηχανής στο σασί, το οποίο σηκώνεται πιο εύκολα. Ομως οι ανθρώπινες παρουσίες σε αυτό το απέραντο νεκροταφείο είναι εκείνες που σφραγίζουν την εικόνα όσο και αν δεν κραυγάζουν.
«Πριν από δύο ημέρες», λέει ένα στέλεχος του δημοτικού συμβουλίου της Ραφήνας που θέλει να παραμείνει ανώνυμο, «ήμουν στο Μάτι και έπεσα πάνω σε μια γυναίκα που πήγαινε στη θάλασσα για να αυτοκτονήσει επειδή είχε χάσει όλους τους οικείους της. Προσπάθησα να τη μεταπείσω. Μου φώναξε να μην την πλησιάσω γιατί είχε πολλές μέρες να πλυθεί και ήταν βρόμικη. Μου φώναζε να την αφήσω ήσυχη. Δεν ήθελε βοήθεια για το παραμικρό, ήθελε να βρει την ειρήνη της. Δεν ήξερα τι να κάνω. Επειτα ήρθε μια άλλη γυναίκα που είχε χάσει τον γιο της και κατάφερε να τη μεταπείσει με έναν τρόπο που εγώ δεν είχα…».
Οπως εξήγησαν και σε κυβερνητικούς παράγοντες οι άνθρωποι της περιοχής, οι εκπρόσωποι των κυρίως μεσαίων στρωμάτων που ζούσαν στο Μάτι και στον Βουτζά δεν έχουν μάθει να ζητούν και να παίρνουν βοήθεια για να στέκονται στις ζωές τους. Για πολλούς αυτή η διαδικασία είναι εξίσου τρομακτική με την απώλεια αγαπημένων προσώπων.
