Ο πρώην επικεφαλής του Euroworking Group, Τόμας Βίζερ, κατά τη χθεσινή του παρουσία στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, μίλησε για τα πάντα: εξέφρασε τη λύπη του για το ότι δεν έγινε απομείωση του χρέους της Ελλάδας το 2010, υποστήριξε πως το 2015 οι χειρισμοί του πρώην υπουργού Οικονομικών, Γιάνη Βαρουφάκη, στοίχισαν στη χώρα μας τουλάχιστον 200 δισ. ευρώ, ενώ υπογράμμισε πως τότε δεν ήταν μόνο η γερμανική πλευρά που πίεζε για Grexit.
Την στιγμή, όμως, που στη χώρα μας πλήθος πολιτικών και οικονομικών παραγόντων, έχουν μπει σε μία διένεξη για το υπό ποιες συνθήκες η Ελλάδα θα βγει από το πρόγραμμα το καλοκαίρι, αδιαμφισβήτητα, η άποψη του πρώην επικεφαλής του Euroworking Group, χρήζει ιδιαίτερης βαρύτητας. Το marketpost συνάντησε τον Thomas Wieser και του έθεσε το μοναδικό ερώτημα στο οποίο ο ίδιος μέχρι τώρα έδινε έμμεσες απαντήσεις. Μπορεί η Ελλάδα να βγει από το πρόγραμμα χωρίς προληπτική γραμμή στήριξης;
Συνέντευξη στην Όλγα Τάντου
Ο.Τ. Μπορεί η Ελλάδα να βγει από το πρόγραμμα τον Αύγουστο του 2018, και να συνεχίσει χωρίς τη συνδρομή των εταίρων; Συχνά ακούμε από πολιτικά πρόσωπα ότι άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπως πχ η Πορτογαλία κατάφεραν έξοδο από τα προγράμματά τους χωρίς να χρειαστεί να ακολουθήσουν προληπτική πιστοληπτική γραμμή. Είναι σωστό όμως να συγκρινόμαστε με άλλες οικονομίες ή πρόκειται για εντελώς διαφορετικές καταστάσεις;
T.W. Δεν πρέπει ποτέ να συγκρίνουμε ολοκληρωτικά δύο χώρες ή δύο καταστάσεις τη μία με την άλλη. Είναι όντως γεγονός πως ούτε η Κύπρος, ούτε η Πορτογαλία, ούτε η Ισπανία, ούτε η Ιρλανδία, βγήκαν από τα προγράμματά τους χωρίς περαιτέρω παρακολούθηση μέσα από προληπτικά προγράμματα στήριξης. Μάλιστα, αυτές οι χώρες παρουσίαζαν κατά την έξοδό τους πρωτογενή ελλείματα, που σημαίνει ότι χρειάζονταν ακόμη περισσότερα χρήματα από αυτά που χρειάζεται η Ελλάδα σήμερα δεδομένου ότι η Ελλάδα έχει πρωτογενή πλεονάσματα. Είναι λοιπόν προς συζήτηση το ότι η Ελλάδα χρειάζεται ένα προληπτικό πρόγραμμα σε μικρότερο βαθμό από την Ιρλανδία, την Ισπανία, και την Πορτογαλία.
Τώρα, πολλοί άνθρωποι λένε πως «Α, η Ελλάδα είναι κάτι διαφορετικό». Και νομίζω ότι το επιχείρημά τους για αυτό, δεν είναι πως η Ελλάδα διαφέρει λόγω της οικονομικής της κατάστασης, αλλά λόγω της παντελούς έλλειψης εμπιστοσύνης στους θεσμούς και στις διοικήσεις της χώρας σας. Ειδικά στους θεσμούς. Για αυτό το λόγο και δεν επιζητούν τα χρήματα, αλλά εξωτερική πειθαρχία σε συνεργασία πάντα με το εσωτερικό της χώρας. Η επιβολή εξωτερικής πειθαρχίας είναι κάτι που το κάνουμε πόσον καιρό τώρα;
Ο.Τ.: Οκτώ χρόνια.
T.W. Οκτώ χρόνια από τη ζωή μου… Το έχουμε κάνει λοιπόν αυτό, και νομίζω απλώς πως έχει έρθει η ώρα όπου η Ελλάδα πρέπει να αναλάβει πλήρως την ευθύνη για ό,τι κάνει. Και αν αυτό λειτουργήσει καλά, τότε θα είναι κάτι εξαιρετικά καλό για τη χώρα. Και αν δεν λειτουργήσει τόσο καλά, τότε θα είναι ευθύνη του ελληνικού πολιτικού συστήματος.
Ο.Τ. Για να σας μεταφέρω λίγο το κλίμα στην Ελλάδα. Οι πολίτες δε θέλουν πλέον έλεγχο από δυνάμεις του εξωτερικού, παρά το γεγονός ότι εξακολουθούμε να χρωστάμε χρήματα.
T.W. Θα συνεχίσετε να χρωστάτε χρήματα για 60 χρόνια. Επομένως, οι Έλληνες δε θέλουν να έχουν μία διακυβέρνηση της οποίας η οικονομική πολιτική θα μπορούσε να έχει διευρυμένο έλεγχο από το εξωτερικό. Λοιπόν, κάποια στιγμή θα πρέπει να σταθείτε στα δικά σας πόδια.
Ο.Τ. Είμαστε έτοιμοι για αυτό;
T.W. Στην αρχή η κρίση αντιμετωπίστηκε ως κάτι φυσικό, στη συνέχεια, όμως, έγινε συνειδητό πως υπήρχαν αρκετά διαρθρωτικά ζητήματα στην ελληνική οικονομία που έπρεπε να διορθωθούν. Έτσι, προέκυψε το θέμα του πώς λειτουργούν οι θεσμοί στην Ελλάδα, πώς λειτουργούν οι διοικήσεις, η διακυβέρνηση δηλαδή του όλου συστήματος.
Αυτό είναι κάτι που ποτέ δεν μπορεί σε μία δημοκρατία να διορθωθεί από το εξωτερικό. Πρέπει πάντα να γίνεται από το εσωτερικό της χώρας. Και επίσης, δεν είναι κάτι που γίνεται αυτόματα. Δε γυρίζεις απλώς έναν διακόπτη και λες «Από αύριο οι τακτικές συνήθειες είναι ανεξάρτητες, λειτουργεί εντελώς ανεξάρτητα από την πολιτική, και ταυτόχρονα ταχύτατα: “Από αύριο το πρωί όλοι πληρώνουν τους φόρους που είναι υποχρεωμένοι”». Δε λειτουργεί έτσι. Είναι κάτι που έρχεται με τον καιρό, και εξελίσσεται σταδιακά. Αυτό είναι κάτι που άπτεται του ελληνικού λαού και του ελληνικού πολιτικού συστήματος.
