Η Εταιρεία Υδρεύσεως Θεσσαλονίκης η οποία έχει προσωπικό 210 άτομα προσλαμβάνει άλλα 150, διπλασιάζοντας σχεδόν το προσωπικό της. Ακόμη και στην περίπτωση διπλασιασμού του πελατολογίου της με επέκταση του δικτύου σε ακόμα μια Θεσσαλονίκη οι οικονομίες κλίμακας δεν θα απαιτούσαν τόσο μεγάλη αύξηση του προσωπικού.
Η ΕΥΑΘ είναι μια εταιρεία που ελέγχεται από το κράτος το οποίο σημαίνει πως ελέγχεται από την εκάστοτε κυβέρνηση μέχρι να περάσει υπό τον έλεγχο του Υπερταμείου για τα επόμενα 100 χρόνια.
Η εταιρεία με τζίρο περί τα 70 εκατ. ευρώ εμφανίζει κέρδη 20 εκατ. ευρώ. Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς αυτήν είναι περί τα 15 εκατ. ευρώ και τα τελευταία χρόνια αυξάνονται αλματωδώς.
Στην περίπτωση που επιθυμούσε να αυξήσει την κοινωνική πολιτική της σαν κρατικό μονοπώλιο θα φρόντιζε να μειώσει τα τιμολόγια έτσι ώστε και το σύνολο να ωφεληθεί και η ίδια να αποφύγει να πνιγεί στο μέλλον από τη συσσώρευση ληξιπρόθεσμων.
Μια άλλη κοινωνική συνεισφορά θα ήταν να συνεχίζει να μοιράζει υψηλό μέρισμα αφού το μεγαλύτερο μέρος αυτού πάει στα κρατικά ταμεία υποκαθιστώντας έτσι δυσβάστακτους φόρους. Με τον τρόπο αυτό θα επωφελούνταν το σύνολο της κοινωνίας και της οικονομίας.
Προφανώς ήταν κυβερνητική επιλογή η διοίκηση της εταιρείας να αυξήσει το προσωπικό κατά 70% χωρίς να υπάρχει η προοπτική να αυξήσει ανάλογα τον κύκλο εργασιών.
Αντί για κοινωνικά κριτήρια διανομής του μερίσματος ενός κρατικού μονοπωλίου στο σύνολο επιλέγει με πελατειακά κριτήρια, επιλέγει να αυξήσει περαιτέρω τον υπερτροφικό δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα για να έχει η κομματοκρατία εξαρτημένους από αυτήν πελάτες που θα είναι εξαναγκασμένοι να την ψηφίζουν.
Παρόμοια περιστατικά
Το ίδιο έχει συμβεί και με τη ΔΕΗ όπου σήμερα βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση. Δεν έχει πραγματοποιήσει κρίσιμες επενδύσεις διατήρησης της παραγωγικής ισχύος, έχει υποχρεώσεις μεγαλύτερες από τον τζίρο που παράγει και πρέπει να εκχωρήσει το 50% του μεριδίου που διαθέτει στην αγορά.
Ό,τι πιάνει στα χέρια του κράτος των κομμάτων και των πελατών τους σε λίγα χρόνια γίνεται στάχτη, όπως έγινε π.χ. το άλλοτε κρατικό μονοπώλιο της ζάχαρης και συμβαίνει με την ενέργεια.
Θέμα χρόνου αποτελούν όλες αυτές οι εταιρείες να πουληθούν για μηδαμινά ποσά και ελλείψει ανταγωνισμού τα κρατικά μονοπώλια να μετατραπούν σε ιδιωτικά υπό τον έλεγχο κερδοσκοπικών Funds που θα προσπαθήσουν σε λίγα χρόνια να βγάλουν τεράστιες υπεραξίες.
Οι μισθοί του δημοσίου όμως προέρχονται από τους φόρους που πληρώνει ο ιδιωτικός τομέας. Όταν ο ιδιωτικός συρρικνώνεται είναι σαν να φορτώνουμε κλαδιά ένα δένδρο του οποίου κόβουμε τις ρίζες…
Η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται αυτή τη φορά ως τραγωδία. Το Grexit είναι θέμα χρόνου να επανέλθει στο τραπέζι.
Πηγή: capital.gr
