Του Αργύρη Ντινόπουλου
Ανάμεσα στην Αθήνα και στο… Καζαχστάν θα μπορούσε να αναζητηθεί η απάντηση στο ερώτημα πότε θα γίνουν οι εκλογές.
Η απουσία του Πάνου Καμένου στο Καζαχστάν έγινε με προφανή σκοπιμότητα, να μην πάρει θέση για το σκοπιανό χθές στην Βουλή, όπου τελικώς η συζήτηση για το εθνικό θέμα μάλλον επισκιάστηκε από τον Ρουβίκωνα, τον Μπουτάρη και την προληπτική γραμμή στήριξης (για μετά το μνημόνιο).
Αλλά πριν φύγει για το Καζαχστάν ο Καμμένος έριξε και την ιδέα, λειτουργώντας πιθανώς και ως λαγός, για τριπλές εκλογές (εθνικές, ευρωπαϊκές, αυτοδιοικητικές) τον Μάιο του 2019, δηλαδή στην πλέον σίγουρη ημερομηνία κατά την οποία, έτσι και αλλιώς, θα στηθούν κάλπες, αφού οι ευρωεκλογές δεν μετατίθενται.
Μπορεί αυτό το σενάριο να χαρακτηρίστηκε εφιαλτικό από την αντιπολίτευση λόγω της προδιαγραφόμενης ακυβερνησίας, αλλά δεν απέχει και πολύ από το σενάριο Σκουρλέτη για διπλές εκλογές (εθνικές και αυτοδιοικητικές) το φθινόπωρο του 2019, στο όριο δηλαδή της συνταγματικής προθεσμίας για διενέργεια των εθνικών εκλογών.
Με βάση την σταθερή παράμετρο, αλλά και την διάχυτη αίσθηση στην κοινωνία του «γαντζώματος στην καρέκλα» η εξάντληση της τετραετίας αποτελεί, ως φαίνεται, την πολιτική επιθυμία (και διακαή πόθο) του πρωθυπουργού.
Διαίρεση στα τρία
Ο Πάνος Καμμένος, όμως, με το σενάριο των τριπλών εκλογών τον Μάιο του 2019, πρόσθεσε μια κρίσιμη παράμετρο στην εκπεφρασμένη επιθυμία του πρωθυπουργού για εξάντληση της τετραετίας
Γιατί έτσι η κυβέρνηση αποφεύγει μια βαριά ήττα στις (αναπόφευκτες) ευρωεκλογές του Μαίου του 2019 που μοιραία θα παγιώσει την αίσθηση της οριστικής συντριβής της λίγους μήνες αργότερα, το φθινόπωρο του 2019 οπότε αναγκαστικά θα πρέπει να στήσει εθνικές κάλπες αφού τελειώνει η τετραετία.
O Πάνος Καμμένος λέει:
«Χάνουμε 3-4 (καλοκαιρινούς) μήνες στην εξουσία, αλλά κάνουμε καλλίτερο παιγνίδι με τις τρείς κάλπες διαιρώντας στα τρία την όποια αντίδραση του εκλογικού σώματος σε βάρος μας».
Έτσι το ότι ο πρωθυπουργός χθές στην Βουλή δεν αναφέρθηκε στην εξάντληση της τετραετίας μπορεί να παραπέμπει και στην εκδοχή της τριπλής κάλπης.
Το γεγονός ότι αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ στην μεταπολίτευση μάλλον ενισχύει παρά εξασθενεί το συγκεκριμένο σενάριο, αφού ανταποκρίνεται στο πολιτικό DNA του κυβερνώντος κόμματος να ξεφεύγει από πάγιες πολιτικές πρακτικές ως επιτομή της «πρώτης φοράς Αριστερά»
