«Τα “κόκκινα” δάνεια σήμερα αγγίζουν τα 100 δισ. ευρώ, και τα μεγάλα και μικρά λουκέτα συνεχίζουν να απειλούν την αγορά», επισημαίνει ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων (ΣΕΒ) σε ειδικό report με θέμα “Πτωχευτικό δίκαιο: «δεύτερη ευκαιρία» ή αργός θάνατος για επιχειρήσεις και οικονομία;”.
Ειδικότερα, σύμφωνα με έρευνα του ΣΕΒ, τα 2/3 των επιχειρήσεων της χώρας βρίσκονται σε ζώνη οριακής επιβίωσης και το 1/4 των επιχειρήσεων σε σοβαρό κίνδυνο. Την ίδια ώρα οι Έλληνες φοβούνται την επιχειρηματική αποτυχία περισσότερο από κάθε άλλον λαό στην Ευρώπη καθώς το στίγμα της συνοδεύει τον επιχειρηματία μετά από μια χρεοκοπία. Το κουβάρι των αστικών και ποινικών ευθυνών που συνδέονται ακόμη και με την άδολη πτώχευση, συμβάλλει καθοριστικά ώστε ελάχιστοι στη χώρα μας να τολμούν να εμπλακούν στην αναδιάρθρωση επιχειρήσεων, ακόμα και όταν υπάρχει η προοπτική διάσωσης μεγάλης αξίας και πολλών θέσεων εργασίας. Άλλωστε, κατά την Παγκόσμια Τράπεζα, η Ελλάδα έχει από τις πλέον πολύπλοκες και αργές πτωχευτικές διαδικασίες που συμβάλλουν καθοριστικά στην καταστροφή επιχειρηματικής αξίας. Σε αυτό το περιβάλλον, οι πτωχεύσεις το 2015 άγγιξαν μετά βίας τις 200.
Προτάσεις για το Πτωχευτικό Δίκαιο
Σε αυτό το πλαίσιο, ο ΣΕΒ θέτει τέσσερα βασικά αιτήματα για το Πτωχευτικό Δίκαιο, τονίζοντας ταυτόχρονα πως δεν υπάρχει στην Ελλάδα ένα πλαίσιο που να προσφέρει γρήγορες και αποτελεσματικές διαδικασίες εξυγίανσης, οι οποίες θα διασώζουν επιχειρηματική αξία και θέσεις εργασίας.
Οι προτάσεις του Συνδέσμου είναι:
• Απομάκρυνση σημαντικών φορολογικών εμποδίων. Θα πρέπει όταν διαγράφεται μία απαίτηση από προμηθευτή, να του επιστρέφεται ο ΦΠΑ και ο φόρος εισοδήματος που αναλογεί, οι ζημιές από τις διαγραφές να συμψηφίζονται με μελλοντικά κέρδη για τουλάχιστον 10 χρόνια και ο οφειλέτης να μη φορολογείται για το διαγραφόμενο ποσό.
• Συμμετοχή του κράτους με διαγραφές κεφαλαίου σε όλες τις διαδικασίες πτώχευσης. Το κράτος έχει υποσχεθεί να συμμετέχει με διαγραφές κεφαλαίου μόνο σε μία διαδικασία, του λεγόμενου «εξωδικαστικού μηχανισμού ρύθμισης οφειλών επιχειρήσεων». Θα έπρεπε να έχει την ίδια στάση και σε όλες τις συμφωνίες εξυγίανσης. Τονίζεται, ωστόσο, ότι «χωρίς μία σαφή εγκύκλιο δεν θα υπάρχει κινητοποίηση των στελεχών του Δημοσίου».
• Εξορθολογισμός της αλληλέγγυας ευθύνης. Το κράτος θα πρέπει να θεωρεί διοικητές επιχειρήσεων αλληλέγγυα υπόχρεους μόνο όταν αποδεικνύεται δόλος και να μην αναζητά αδιάκριτα ποινικές ευθύνες.
• Κατοχύρωση πραγματικής «δεύτερης ευκαιρίας» στην άδολη πτώχευση. Για να γίνει αυτό θα πρέπει η απαλλαγή από χρέη να είναι πράγματι αυτόματη, να αφορά και χρέη προς το Δημόσιο, καθώς και διοικητές επιχειρήσεων και να μη θέτει σοβαρούς περιορισμούς άσκησης οικονομικής δραστηριότητας στο μέλλον.
Σημειώνεται ότι σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει ο ΣΕΒ σε ειδική έκθεση, στη χώρα μας μία πτώχευση ολοκληρώνεται κατά προσέγγιση σε 3,5 χρόνια και καταφέρνει να διασώσει μόλις το 35% της αξίας της επιχείρησης, όταν στις ώριμες οικονομίες της Ευρωζώνης αυτό το ποσοστό κυμαίνεται μεταξύ 80-90% και η πτώχευση πραγματοποιείται σε 1-1,5 χρόνο.
Μπορείτε να παρακολουθήσετε συνοπτικά τα συμπεράσματα του report του ΣΕΒ με θέμα «Πτωχευτικό δίκαιο: «δεύτερη ευκαιρία» ή αργός θάνατος για επιχειρήσεις και οικονομία;», στο ακόλουθο βίντεο:
